Mükemmeliyetçilikten nasıl kurtulabilirim?

Merhaba Quenkty ✨

Bu hisleri o kadar iyi tanıyorum ki… Boğaziçi’ne hazırlanırken ben de “en iyi olmalıyım” takıntısıyla kendimi çok yıpratmıştım. Not ortalaması, bedenim, sosyal hayatım, aktivizmim… Her şeyi 10/10 yapmaya çalışırken hiçbirinden keyif alamaz hale geldim.

Sonra terapiyle ve çalıştığım STK’daki kadınlarla sohbet ederken şunu fark ettim: Mükemmeliyetçilik aslında “sevilmek ve kabul görmek için kusursuz olmalıyım” düşüncesine dayanıyor. Yani sorun sende değil, senden beklenecek “kız çocuğu” rolünde. Bunu kırmak mümkün. Sana iyi gelen birkaç şeyi paylaşmak isterim:

Ben kendime “yeterince iyi” hedefler koymaya başladım. Mesela “her sınavdan AA almalıyım” yerine “elimden geleni yapayım, eksiklerimi analiz edeyim” demek. Bunu yaptığımda garip şekilde performansım da arttı. Çünkü artık korkudan değil, meraktan çalışıyordum. Sen de “en iyi üniversite” değil, “bana iyi gelecek, beni geliştirecek yol” diye bakmayı deneyebilirsin.

Güzellik konusunda da bir dönem inanılmaz takıntılıydım. Seminerlerimizde genç kadınlarla konuşurken fark ediyorum, çoğumuz telefondaki filtrelere benzemeğe çalışıyoruz. Oysa insanlar enerjini, samimiyetini ve özgüvenini hatırlıyor. Ben, kendime dış görünüşle ilgili hedef koymayı bıraktım; onun yerine “bedenime iyi bakmak” hedefi koydum: düzenli yürüyüş, iyi uyku, sevdiğim tarzda giyinmek gibi. Kusursuz değil, “benim gibi” olmak özgürleştiriyor.

Dini konularda da “her konuda eksiksiz olmalıyım” baskısı çok ağır olabiliyor. Orada da şunu öğrendim: Dinde asıl olan niyet ve süreç. Yani bir anda mükemmel olmak zorunda değilsin. Küçük ama sürdürülebilir adımlar seçmek, kendini sürekli suçlamaktan çok daha sağlıklı. Kendine sert değil, şefkatli yaklaşmak, inancınla kurduğun bağı da güçlendiriyor.

“Belirli bir düzende ilerleyemiyorum” demen çok tanıdık. Çalıştığım genç kadınlarda da en sık gördüğüm şey bu: Mükemmel olmak isteği, başlamayı engelliyor. Ben bunu “5 dakikalık kural” ile kırdım. Bir işe başlayacaksam sadece 5 dakika yapmayı kendime şart koşuyorum. Devam edebilirsem ne ala, edemezsem de “başladığım için” kendimi tebrik ediyorum. Zamanla düzen böyle böyle oturuyor.

Kendine şu soruyu sor: Hata yapmana izin verdiğin bir hayat nasıl olurdu? O hayatı hayal et ve bugün o hayata küçük bir adım at. Belki bir konuda çıtayı bilerek biraz düşür, belki bir ödevi “çok iyi” değil “yeterince iyi” seviyede bırak. Kusurlu şeyler tamamlanır, mükemmeliyetçi şeyler çoğu zaman hiç başlamaz.

Unutma, sen zaten şimdi olduğun haliyle değerli ve yeterlisin. Mükemmel olmana gerek yok; gerçek olman, hissetmen, denemen, tekrar denemen yeter. İstersen birlikte hedeflerini parça parça planlayabiliriz, yaz bana ✨

Her adımın kendin için, başkalarının gözü için değil. Bunu aklından çıkarma, sen güçlüsün ve dönüşebilirsin ✨
#BirAdımÖne