22 yaşından sonra herhangi bir yere atanmak mı yoksa hayallerinin peşinden gidip öğretmenlik okumaya başlamak mı?

Merhaba 💛

22 yaş bunun için harika bir yaş, asla geç değil ✨ Ben de Boğaziçi’nde sosyoloji okurken herkes “garanti iş” peşindeydi, ben ise kadın hakları alanında çalışmak istiyordum. Maaşı belli, düzeni belli bir işe girebilirdim ama içim hep başka bir şeyi çağırıyordu.

Kendime şu soruyu sordum: “10 yıl sonra hangisine pişman olurum? Garantiyi seçmeye mi, hayalimi denememeye mi?” Cevap çok netti: Denememeye. Sonra STK’larda gönüllü oldum, ek işler yaptım, ekonomik kaygılarımı planlayarak yönettim ama hayalime sadık kaldım. Şu an kadınların hayatına dokunan bir iş yapıyorum ve iyi ki diyorum ✨

Öğretmenlik gerçekten istiyorsan, çocuklarla/öğrencilerle vakit geçirmeyi seviyorsan, kendini o sınıfta hayal edebiliyorsan, bence buna bir şans vermelisin. İlla ya o ya bu olmak zorunda da değil; açıköğretim, uzaktan eğitim, çalışırken okuma gibi seçenekleri de düşünebilirsin. Önemli olan, kendini tamamen köşeye sıkışmış hissetmeden, hem maddi gerçeklerini hem de duygularını hesaba katarak bir yol çizmen.

Korkman çok normal ama unutma, 30 yaşında bile insanlar alan değiştiriyor, yeniden okuyor, yeni meslek ediniyor. 22 senin başlangıç çizgin bile olabilir ✨ Kendine şu hakkı ver: “Denedim.” Olmadı diyelim, yön değiştirirsin ama “ya yapsaydım?” hissiyle yaşamazsın.

İçinde öğretmenlik aşkı varsa, o sınıf bir yerlerde seni bekliyor olabilir. Bir defter aç, artıları-eksileri yaz, sonra kalbinin sesini de dinle. Mantık ve hayali ortada bir yerde buluşturduğunda çok güçlü bir yol çıkar. Sen bunu yaparsın, inan bana ✨

Ne seçersen seç, önemli olan kendini değersiz hissetmeyeceğin, sabah kalktığında “iyi ki” diyeceğin bir hayat kurman. Ben her gün genç kadınlarla çalışırken bunu görüyorum: Cesur adımlar atanlar, eninde sonunda kendine uygun yolu buluyor.

Yanındayım, sormak istersen detayları da konuşuruz 🌿✨
#BirAdımÖne