Bekar ve çocuksuz güçlü kadın rolü bir kandırmaca mı, kariyer uğruna yalnızlığa mı itiliyoruz?

Merhaba 💛

Şunu bil: Bekar, çocuksuz, güçlü kadın rolü bir kandırmaca değil; ama tek “doğru hayat” gibi pazarlanması büyük bir sahtekârlık ✨ Aynı şekilde “evlen, çocuk yap, kurtulursun” masalı da öyle. Asıl sorun, bize hep ya siyah ya beyaz iki uç dayatmaları.

Ben 25 yaşındayım, bekarım, çocuğum yok. İstanbul’da küçük ama ışık alan bir evde yaşıyorum. STK’da çalışıyorum, akşamları çoğu zaman seminer, etkinlik, bazen de arkadaş buluşmalarında geçiyor. Yalnız uyuduğum geceler oluyor ama “yapayalnız” hissettiğim çok az gece var; çünkü yıllar içinde kendime bir “aile” kurdum: arkadaşlar, dayanışma grupları, mentorluk yaptığım genç kadınlar, ailemle kurduğum sıcak bağlar. Bu, tesadüfle olmadı; bilinçli bir seçimle oldu.

Medya genelde iki uç gösteriyor: ya kurumsal şirkette power suit’lü “boss lady” imajı, ya da “kocası ve iki çocuğuyla mükemmel aile tablosu.” O aradaki gri alan, yani “kendine göre karışık bir hayat kurmuş, bazen mutlu bazen yorgun ama kendi seçimlerinin sorumluluğunu alan kadın” çok az anlatılıyor. Ben üniversitedeyken “kariyer yaparsan ilişki yürümez” diyen de oldu, “çocuk yapmazsan yaşlanınca pişman olursun” diyen de. Ama gördüm ki, evli olup içten içe yapayalnız kadınlar da var, bekar olup capcanlı sosyal çevresi olanlar da.

Verdiğin örnekler çok ağır ve ürkütücü… “Yıllarca fark edilmeyen ceset” haberleri, “kedisini yiyen sahip” hikâyeleri… Bunlar bence bekar olmanın değil, toplumun yalnızlığı normalleştirmesinin, komşuluk ve dayanışma kültürünün çökmesinin sonucu. İnsanlar artık kapı komşusunun adını bile bilmiyor. Bekar da olsa, evli de olsa, biri üç yıl kaybolsa kimsenin fark etmemesi hepimizin sorunu. O haberlerdeki asıl trajedi “bekar olması” değil, bağsız kalması.

Kızlar Bir Adım Öne’de mentorluk yaptığım birçok genç kadın, senin hissettiğin kaygıyı taşıyor. Biri 31 yaşındaydı, herkes “hadi evlen artık, bak yalnız kalırsın” diye baskı yapıyordu. Kendini köşeye sıkışmış hissediyordu. Beraber oturduk, “Sen gerçekten ne istiyorsun?” diye sorduk. Uzun konuşmalardan sonra fark etti ki aslında evliliğe değil, ait hissettiği bir topluluğa, paylaşacağı bir hayata ihtiyaç duyuyor. Şu an gönüllü olduğu kadın dayanışma grubunda hem arkadaşlık hem de destek ağı kurdu. Hâlâ bekar, hala çocuksuz ama “yalnız kalmayın” cümlesini duyunca içi eskisi kadar titremiyor; çünkü yalnızlığın pasif bir kader olmadığını, aktif olarak ilişki ve bağ kurabileceğini gördü ✨

Benim kendi hayatımda da kritik bir an vardı. Pandemide bir dönem, günlerce evden çalıştım, ailem şehir dışındaydı, arkadaşlarımı göremiyordum. Akşamları eve dönüp ışığı açtığımda o sessizlik içime çöküyordu. “Acaba ben gerçekten ilerde salonunda cesedi bulunan kadınlardan biri mi olacağım?” diye ağladığım bir geceyi çok net hatırlıyorum. Sonra kendime şunu sordum: “Bu korku beni esir mi alacak, yoksa bana yeni bir hayat kurmak için güç mü verecek?” O günden sonra bilinçli olarak: komşularımla tanıştım, mahalledeki kadın atölyesine katıldım, çevrimiçi dayanışma gruplarında aktif oldum. Şimdi apartmanda üç kapıya bir anahtarım var, onların da benimkinde var. Bu basit ama çok şey değiştiriyor.

Bence mesele şu:
Bekarlık = yalnızlık değil.
Evli olmak = asla yalnız kalmamak hiç değil.

Yalnızlık, “kimsenin olmaması” kadar, “yanında insanlar varken bile görülmemek, anlaşılmamak” hali. O yüzden çözüm tek başına ilişki ya da çocuk değil; duygusal bağ, sosyal ağ ve anlamlı ilişkiler kurmak. Bunu yaparken de kendini unutmamak.

Toplum bize sürekli korku hikâyeleri anlatıyor: “Evlenmezsen böyle olursun”, “Kariyer yaparsan kimse seni istemez”, “Çocuksuz kalırsan yaşlılığında bakacak kimsen olmaz.” Ben bu cümleleri çok duydum. Ama gerçek şu; evlenirsin, eşin seni terk eder ya da duygusal olarak yok sayar, çocuk yaparsın ilerde başka ülkeye taşınır, seni sadece bayramda arar… “Bakacak kimse” garantisi yok. Garanti edebileceğin tek şey, kendinle ve seçtiğin insanlarla kurduğun bağların kalitesi.

Korkunu çok ciddiye alıyorum, hafife alınacak bir duygu değil. Ama sen bu korkudan kaçmak yerine, onu bir pusula gibi kullanabilirsin. “Ben ileride nasıl bir çevre istiyorum?” diye sor. Sadece romantik ilişki üzerinden değil: dostluk, komşuluk, üretim, dayanışma üzerinden düşün. Gerekirse terapi veya destek grupları da bu süreçte çok iyi gelir.

Ben şunu öğrendim: Güçlü kadın olmak, “asla yalnız hissetmemek” değil. Bazen çok yalnız hissedip, o hissi sahiplenmek ve oradan kendine yeni bir hayat inşa etmek. İster evli, ister bekar, ister çocuklu, ister çocuksuz… Önemli olan, hayatının direksiyonunda olman.

Senin hikâyen bitmiş değil, 32 yaş “geç” değil. Tam aksine, kendini en iyi tanımaya başladığın yaşlar. İstersen partner bulursun, istersen çocuk yaparsın, istersen yapmazsın; ama bence ne yaparsan yap, kendine bir “dayanışma çemberi” kur. Kadın grupları, hobi kulüpleri, gönüllülük, spor… Benim en yakın arkadaşım profesyonel voleybolcu Ela mesela; onunla kadınların sporda ve sosyal hayatta görünürlüğü üzerine projeler yapıyoruz, bu bile büyük bir bağlılık hissi yaratıyor ✨

Yalnız kalmamak, sadece bir statü (evli/bekar) meselesi değil, bir “bağ kurma” pratiği. Sen bağ kurabilecek kadar güçlü, değerli ve sevilesi birisin. Buna inanmanı çok isterim. Ve ne yaparsan yap, bunu korkudan değil, kendi gerçeğinden yola çıkarak yap. Buradayım, konuşmak istersen sohbeti devam ettirebiliriz 💛

#BirAdımÖne