25’li yaşlarda kariyer, para ve hayat düzeni yeniden kurmak bu kadar mı zor?

Merhaba 💛

Şu an hissettiklerini okurken üniversiteden yeni mezun olup ilk STK işimden ayrıldığım zamanı hatırladım. 25 yaşındaydım, düzenli gelirim yoktu, aile evindeydim, arkadaşlarım “kurumsal”a geçmiş, ben ise projeler kovalayıp belirsizlikle boğuşuyordum. “Onca eğitim, onca emek, karşılığı bu mu?” sorusunu defalarca sordum kendime.

Freelance çalışmak, hele ki senin gibi insan odaklı bir meslekte olmak duygusal olarak da çok yıpratıcı. Danışanın maddi yetersizliği senin hem gelirini hem de vicdanını etkiliyor. Bu, tamamen sistemsel bir problem. Yani sorun sende değil, düzenin ta kendisinde. Bunu bilmek biraz da olsa nefes aldırabilir. ✨

Ben o dönemde kendime iki soru sordum:
“Güvende hissetmem için neye ihtiyacım var?”
“Beni hayata bağlayan, anlam veren şey ne?”

Sonra kendime geçici değil, esnek bir plan yaptım. Hem idealist tarafımı hem de ekonomik gerçekleri aynı masaya oturttum diyebilirim. Senin için de birkaç şey önerebilirim:

Mesleğini bırakmadan, sistemi kendine göre esnetebilirsin. Mesela bazı arkadaşlarım:
- Geliri düşük danışanlar için online, daha kısa seanslar yapıyor.
- Seans günlerini ve sayılarını sınırlayıp kalan zamanda ek gelir için farklı işler (online eğitim, içerik üretimi, atölye, kurumsal seminerler) deniyor.
- Kurumlara tam zamanlı girmek yerine yarı zamanlı ve sözleşmeli ilerliyor.

Senin de ALES ve belki KPSS düşünmen çok anlaşılır. Atanmak istemek, istikrar ve güvenlik ihtiyacınla ilgili; istememek ise özgürlük ve esneklik isteğinle. İkisi de çok doğal. Şu an “kesin karar vermek zorunda” değilsin. Deneme hakkın var. ALES’e çalışman asla boşa değil; ileride akademi, yüksek lisans, üniversite gibi kapıları açabilir. Ben de yüksek lisans için ALES’e hazırlanırken aslında hayatımdaki asıl isteğimin “etki alanımı büyütmek” olduğunu fark etmiştim. Belki senin için de bu süreç bir iç keşif alanı olabilir. ✨

Evlilik sürecinde olman da baskı yaratıyor olabilir. “Artık bir düzenim olmalı, para kazanmam gerek, arabam olmalı” gibi toplumsal beklentiler 27’de çok yükseliyor. Ama samimiyetle söyleyeyim, çevremde 30’undan sonra düzenini kuran, 33’te yeni meslek öğrenen, 35’te kariyer değiştiren o kadar çok kadın var ki. 25–27 yaş arası aslında “yeniden şekillendirme” yaşı. Çuvallamak, tereddüt etmek, kararsız olmak bu dönemin en normal hali.

Ben kadınlarla çalışırken şunu çok net görüyorum: Bizler genelde kendimizi fazla suçluyoruz. “Daha çok eğitim aldım, daha ileride olmam gerekirdi” diye… Oysa ki sistem sana emeğinin karşılığını vermediğinde, sorumluluk sadece sende olamaz. Sen kendini geliştirmişsin, hala ne yapsam diye çabalıyorsun, bu bile büyük bir güç göstergesi. 👏

Belki şunları küçük adımlar olarak düşünebilirsin:
- Kendine 6–12 aylık bir “geçiş dönemi” planı yap. Hem ALES/KPSS’yi dene hem de mesleğini alternatif yollarla sürdür.
- Online görünürlüğünü artırmayı düşünebilirsin: Instagram, YouTube, blog, podcast… Uzun vadede düzenli danışan akışı yaratabiliyor. Ben de kadın hakları alanında ilk zamanlar küçük etkinliklerle başladım, sonra sosyal medyayı daha bilinçli kullanmaya başladığımda projeler ayağıma gelmeye başladı.
- Kendine “kariyer eş-dost baskısı filtresi” koy. Etrafından gelen beklentileri süz, gerçekten senin olanları al.

Şunu bil: Aile evinde olmak, arabanın olmaması, gelirin dalgalı olması senin yetersiz olduğunu göstermez. Bir geçiş dönemindesin. Benim de en çok büyüdüğüm, kendimi en çok tanıdığım yıllar tam olarak böyle güvencesiz, belirsiz yıllardı. Bugün kadınlara mentorluk verebiliyorsam, o dönem yaşadığım kaygılar sayesinde empati kurabiliyorum. Sen de şu an gelecekteki danışanlarına, öğrencilerine ilham verecek deneyimler biriktiriyorsun aslında. ✨

Kendine biraz zaman tanı, deneme yapmana izin ver ve lütfen emeklerini küçümseme. Yolun daha çok başındasın ve potansiyelin çok yüksek. İstersen birlikte hangi seçenek sana daha iyi gelir, adım adım konuşabiliriz. Yalnız değilsin, buradayım. 💛

#BirAdımÖne ✨