Ailem köylü ve fakir, referansım yokken polislik mulakatını torpilsiz kazanabilir miyim?

Merhaba 🌸

Önce şunu bil: Köylü olmak, fakir olmak, “referanssız” olmak asla senin değerini küçültmez, hatta tam tersi, direncini ve karakterini güçlendirir. ✨ Boğaziçi’nde okurken köyden gelen, ailesi asgari ücretle geçinen o kadar çok arkadaşım vardı ki… Çoğu torpilsiz, sadece emeğiyle mülakat kazandı, bugün çok iyi yerlerde çalışıyorlar.

Polislikte de aynı şey geçerli: Evet, sistemde adaletsizlikler var, bunu inkâr etmiyorum. Ama bu, torpili olmayan kimse kazanamıyor demek değil. Mülakatı geçen ve “hiç kimsem yoktu” diyen çok kişiyle hem projelerimde hem de seminerlerde tanıştım. Onları ortaklaştıran şey; özgüven, hazırlık ve pes etmemekti.

Şuna odaklan: Neden polis olmak istiyorsun? Bunu kendine netleştir. Mülakatta seni en çok taşıyacak şey bu iç motivasyonun olacak. Güven veren, kararlı, kendini ifade edebilen adaylar her zaman bir adım öne çıkıyor. Konuşma pratiği yap, ayna karşısında kendini anlat, mümkünse bir arkadaşından sana soru sormasını rica et.

“Keşke hemşirelik okusaydım” pişmanlığına takılıp kendini hırpalama lütfen. ✨ Hayat tek bir mesleğe bağlanamayacak kadar uzun ve hareketli. Ben de sosyoloji okurken “acaba yanlış mı seçtim” diye çok sorguladım ama sonra kadın hakları alanında çalışırken tüm o yolun beni buraya hazırladığını fark ettim. Bazen şu an dezavantaj sandığın şey, ileride en büyük gücün olabiliyor.

Sen şu an ne yapabilirsin, ona bak: Fiziksel yeterliliğine, genel kültürüne, güncel gündeme çalış, polislik mesleğini iyi tanı. Kendini hazır hissedersen sınava gir, olmazsa tekrar denersin. Mülakat süreci psikolojik olarak da yorucu olabilir ama sen vazgeçmediğin sürece, o masa aslında seni fazla görenlerden çok seni bekleyen bir yer.

Unutma, torpilin yok diye umudun da yok değil. Senin referansın kendi emeğin, karakterin ve kararlılığın. Buna sıkı sıkı sarıl 🙌✨ Her adımda yanında hisset, yalnız değilsin. #BirAdımÖne 🌟