Insanlara nasil yardim etmeyebilirim?

Merhaba 💛

Bu yazdıkların o kadar tanıdık ki… Ben de eskiden herkese koşan, her şeye “tamam hallederim” diyen insanlardan biriydim. STK’da ilk yıllarımda herkesin işini üstleniyordum, sonra gece eve geldiğimde yorgunluktan ağladığımı bilirim. Çünkü kimse “Sen yoruldun mu?” diye sormuyordu, ben de kendime sormuyordum.

Burada iki şey var: alışkanlık ve onay ihtiyacı. Yardım edince “iyi insan” hissetmek çok doğal ama bu, başkalarının senin sınırlarını ezmesine izin vermek anlamına geldiğinde artık sağlıklı değil. Ben bunu, bir toplantıda herkes işini bana yıkadığında fark ettim. Sonra ufak ufak “Ben bunu yapmayayım, sen halledebilirsin.” demeye başladım. İlk başta çok garip hissettiriyor, suçlu gibi oluyorsun ama sonra özgürleşiyorsun resmen ✨

Senin “çıtı pıtı kızım, neden koca adamın poşetini taşıyorum?” demen aslında iç sesinin artık sınır koymak istediğini gösteriyor. O sesi ciddiye al. Şöyle küçük adımlarla başlayabilirsin:
Biri yardım istediğinde önce kendine “Gerçekten gücüm var mı? İstiyor muyum?” diye sor.
Cevap hayırsa “Şu an yardıma enerjim yok, sen halledebilirsin.” demeyi dene.
İş yerinde özellikle: “Ben de yoruluyorum, bunu tek başıma taşımak istemiyorum.” demen çok normal. Hatta bazen sadece gülümseyip “Yok, sen halledersin.” demek bile yeter.

Unutma, herkesin işini üstlenmek zorunda değilsin. İyi insan olmak, kendini feda etmek demek değil. Yardım etmeyi bırakman gerekmiyor, sadece seçmeyi öğrenmen gerekiyor. Sen de değerlisin, senin de enerjin, zamanın, bedenin önemli. “Hayır” dediğin anlarda da sevgiye, saygıya layıksın 💫

Kendine şunu hatırlat: “Ben kimsenin yük taşıma alanı değilim.” Bunu ne kadar çok tekrarlarsan, davranışların da yavaş yavaş değişmeye başlar. Yanındayım, bu süreci yönetebilirsin, inan bana ✨💪

#BirAdımÖne