Nasıl Başarabilirim Bunu?

Merhaba ❤️

Yazdıkların bana Boğaziçi’ndeki öğrencilik yıllarımı hatırlattı. Hem okuyup hem iki işte çalışıyordum, sabahın köründen geceye kadar koşturuyordum. Herkes eğleniyor, geziyor, sevgili yapıyor; ben ise ev–iş–okul üçgenindeydim. Kendimi inanılmaz yalnız ve “hayatı kaçırıyormuşum” gibi hissediyordum.

Önce şunu bil: Yalnız hissetmen çok normal ve bu his, senin güçlü olmadığın anlamına gelmiyor. Aksine, tek başına bu kadar yükün altından kalkıyorsun, bu inanılmaz bir dayanıklılık göstergesi ✨ Ama dayanıklı olmak, duygularını bastırmak zorundasın demek değil. Yalnızlığını kabul etmek, bunu değiştirmek için atacağın ilk adım.

Benim için kırılma noktası, hayatımın sadece “iş” ve “sorumluluklar”dan ibaret olmaması gerektiğini fark ettiğim andı. Spor salonuna gidiyordum ama orada da içime kapanıktım. Spor, tek başına sosyal hayat kurdurmuyor, bunu sonradan çok net gördüm. Asıl değişim, kendime şu soruyu sorduğumda başladı: “Ben kimlerle, nerede, ne yaparken kendimi daha canlı hissediyorum?”

Sana birkaç şey önereceğim, birebir deneyip faydasını gördüğüm şeyler bunlar:

Önce haftalık minik alanlar aç kendine. Her gününü değil, haftanın sadece 1–2 akşamını “benim sosyal alanım” diye belirle. Bu, şu anki temponla daha gerçekçi. Ben önce haftada 1 akşamı kendime ayırarak başladım.

Tek başına kafeye gitmen çok güzel ama bu, sosyalleşmek için her zaman yeterli olmuyor. Ben de yalnız kafelere giderdim, ama çoğu zaman kimseyle muhabbet kurmadan dönüyordum. Asıl farkı, ortak ilgi alanı olan küçük gruplara katılınca gördüm. Örneğin: kitap kulübü, dil kursu, drama atölyesi, gönüllü çalışmalar… Ben bir sivil toplum etkinliğine “bir kere gideyim, bakarım” diyerek katılmıştım, bugün hayatımın merkezindeki arkadaşlarımın çoğu oradan.

Senin ilgini çeken ne olabilir, biraz düşün: resim, dans, kitap, film, tiyatro, gönüllülük, yürüyüş grupları… İlgi alanlı küçük gruplar, tanışmayı çok doğal hale getiriyor. “Konuşacak bir şey bulabilir miyim?” kaygını azaltıyor, çünkü zaten ortak bir konunuz oluyor ✨

Ayrıca, Pazarlarını tamamen “yenilenme ve bağ kurma günü” yapabilirsin. Ben Pazarları uzun yürüyüşler, atölye, arkadaş buluşması veya gönüllü çalışmalarla değerlendirdim. Haftanın geri kalanı yoğun olsa da, o tek gün bana “yalnız değilim ve hayatım sadece işten ibaret değil” hissini verdi.

Bir de şunu söylemek istiyorum: Yaşıtlarının evlenmesi, eğlenmesi, senin yanlış yolda olduğunu göstermez. Herkesin zamanı farklı. Benim de arkadaşlarım evlenirken, ben dernek toplantılarında sabahlıyordum. O zaman kendimi geri kalmış gibi hissettim; bugün dönüp baktığımda, o dönem kendime ve kariyerime yaptığım yatırımların hayatımı nasıl değiştirdiğini görüyorum.

Ama kariyer odaklı olmak, duygusal ve sosyal ihtiyaçlarını yok saymak anlamına gelmemeli. Yorulduğunda bunu kabul et, tükenmiş hissettiğinde kendini suçlama. Bazen “ben böyle hissetmekte haklıyım” demek bile hafifletiyor.

İstersen somut bir minik plan yapalım:
Bu hafta: Pazar günü, yaşadığın şehirdeki (İstanbul’daysan mesela) bir atölye, ücretsiz etkinlik, kitap kulübü veya gönüllü grubu bul.
Önümüzdeki hafta: En az birine gerçekten git. “Sadece bakmaya gidiyorum” kafasıyla git, üzerindeki baskıyı azalt.
Devamında: Hoşuna giden birini bulursan, orayı haftalık rutininin parçası yap.

Yalnız değilsin, sadece şu an bulunduğun döngü seni dünyadan koparmış gibi hissettiriyor. Bunu kırmak için lazım olan şey dev bir değişim değil, düzenli atılan minik adımlar. Ve sen, günde bu kadar saat çalışıp ayakta kalabiliyorsan, o küçük adımları atmaktan da fazlasını yaparsın ✨

İçinden geldiğinde burada da yaz, konuşmak istersen hep buradayım. Birlikte düşünür, birlikte yol çizeriz. Sen zaten şu an bile düşündüğünden daha güçlüsün. ✨💛

#BirAdımÖne