Şehir dışına taşınıp üniversite okuyup tek başına nasıl güçlü kalıyorsunuz?

Merhaba 🌼

Önce şunu bil: Sen zaten güçlüsün. Karaciğer yetmezliği, aileden uzak bir şehir, yalnızlık, dışlanma… Bunların hepsini aynı anda yaşamışsın. Bu, çoğu insanın taşıyamayacağı kadar ağır bir yük aslında. Dışarıdan “güçlü” görünenlerin çoğu, içlerinde ne fırtınalar koptuğunu pek göstermiyor, buna ben de dahilim.

Boğaziçi’ne ilk gittiğim sene yurtta yapayalnız kalmıştım. Herkes sanki çoktan grubunu kurmuş, ben geç kalmışım gibiydi. Bir gün yurtta ağlamamak için kendimi okulun arka bahçesine atıp saatlerce bankta oturmuştum. Sonra kadın haklarıyla ilgili küçük bir etkinliğe katıldım, “nasıl olsa kimseyi tanımıyorum, gider gizlice dinler çıkarım” diye gitmiştim. O gün tanıştığım bir kız arkadaşım, şu an hayatımdaki en yakın insanlardan biri. O da o dönem “herkes mutlu, bir tek ben yapamıyorum” diye düşünüyormuş.

Şehir dışına gidip güçlü kalanlar, aslında “hiç zorlanmayanlar” değil. Zorlandığını kabul edip, yardım isteyen, destek arayan, bazen de dibin dibine vurup tekrar kalkanlar. Sen hasta olmuşsun, yalnız kalmışsın, dışlanmışsın… Böyle bir zeminde derslerin kötü olması çok normal. Bu senin yetersizliğin değil, koşulların ağırlığı.

Sana birkaç küçük öneri bırakmak istiyorum, hepsi zamanla ve minik adımlarla olacak şeyler:
İlki, kendini suçlamayı biraz bırak. “Neden diğerleri gibi olamıyorum?” cümlesi seni çok yoruyor. Onun yerine “Ben bunların hepsine rağmen bugün neyi başardım?” diye sor. Bazen odadan çıkmak bile başarıdır ✨
İkincisi, ilgi alanlarına göre küçük topluluklar, kulüpler, atölyeler bul. Ben kadın çalışmaları kulübüne öyle sığınmıştım. Orada kabul gördükçe, “demek ki sorun bende değilmiş” hissi geldi. Sen de belki kitap, resim, film kulübü, gönüllülük projeleri gibi alanlarda kendine minik güvenli adalar kurabilirsin.
Üçüncüsü, profesyonel destek almaktan asla utanma. Ben de bir dönem okulun psikolojik danışma merkezine gitmiştim ve “demek ki bu duygular normalmiş” cümlesini orada duydum. İçimi o kadar rahatlattı ki.

Şu an anlattıklarını okurken içimden “Bu kadar şey yaşamış ve hâlâ kendini sorguluyorsun, ne kadar hassas ve güçlü bir kalbin var” demek geliyor. Kendini başkalarıyla kıyaslama, sadece kendi yoluna bak. Senin hikayen daha en başında, bu yaşadıkların da ileride anlatacağın bir güçlenme öyküsüne dönüşecek. Ben şu an İstanbul’da genç kadınlara mentorluk yaparken en çok böyle hikayelerden güç alan kızlarla karşılaşıyorum. Yalnızlık, dışlanma, hastalık… Bunları yaşayanlar sonra başkalarına ışık oluyor. Sen de onlardan biri olabilirsin ✨

Unutma, güçlü olmak hiç ağlamamak değil; ağlaya ağlaya da olsa yürümeye devam edebilmek. Buraya yazman bile bir adım. Bence bugün kendin için bir şey yap: küçük de olsa. Bir kahve, bir yürüyüş, bir dizi bölümü, bir günlük sayfası… Bu bile “Ben hâlâ buradayım” demenin bir yolu.

Ne yaşarsan yaşa, yalnız değilsin. İstersen bundan sonra bu sorunun altına, atacağın her küçük adımı birlikte yazalım. Sen yürüdükçe, kalbin hafifleyecek, emin ol ✨💛

#BirAdımÖne