Ailem 18 yaşında evlenmemi istemiyor, önce üniversite ve kariyer mi olmalı?

Merhaba 🤍

Önce derin bir nefes al, çünkü hissettiğin karmaşa çok normal. 18 yaşında “aşk mı, okul mu?” arasında kalmak inan bana yalnızca senin başına gelmiyor ✨

Ben de lise son sınıfta çok benzerini yaşadım. Üniversiteye hazırlanırken çok aşık olduğumu sandığım biri vardı, o da “okulu boş ver, birlikte bir hayat kuralım” diyordu. O dönem evden tartışmalar, ağlamalar… Ailem “önce okul” deyince resmen dünyam yıkılıyor gibi hissediyordum. Sonra kendime şu soruyu sordum: “Parla, 10 yıl sonra bu kararı düşündüğünde gurur mu duyacaksın, pişman mı olacaksın?”

Şu an 25 yaşındayım, Boğaziçi’nde sosyoloji okudum, İstanbul’da kadınların güçlenmesi için çalışan bir STK’da liderlik yapıyorum. O çocukla? Hayatlarımız bambaşka yönlere gitti, konuşmuyoruz bile. Ama okul, kariyer ve kendi ayaklarımın üzerinde durma hayalim hep yanımda kaldı. İyi ki o dönem evlenmemişim diyorum, bunu tüm kalbimle söylüyorum.

Evlenmek için acele yok ama hayaller için gerçekten zaman çok değerli. Sen “ev mimarı olmak istiyordum” demişsin, bu cümle aslında içinde ne istediğini gösteriyor. O mesleği kurduğun, projeler yaptığın, kendi paranı kazandığın, kendi evinin kararlarını bile kendin verdiğin bir hayat düşün. O zaman evlilik istersen bambaşka bir güçle, “muhtaç” olarak değil, “eşit” olarak girersin. ✨

18 yaş “küçük değilim” dediğin, ama aynı zamanda hayatın en çok değiştiği, en çok şekillendiği yaş. Ailenin “önce okul” demesi aslında seni kısıtlamaktan çok, seni koruma içgüdüsü. Kriz var, ekonomi zor, iş bulmak zor… Böyle bir dönemde eğitim almadan, meslek edinmeden evlilik çok büyük bir risk. Bir gün işler yolunda gitmezse geri dönebileceğin bir diplomanın, bir mesleğin olması seni hayatta tutan şey oluyor. Benim mentorluk yaptığım pek çok genç kadın erken evlilik yüzünden hayallerini erteledi, sonra çok pişman oldu ve “keşke önce üniversite okusaydım” dedi. Bu hikayeleri bire bir dinliyorum.

“Okulu sonra okurum” demen kulağa pratik geliyor ama gerçekte çoğu zaman öyle olmuyor. Ev, sorumluluk, belki çocuk, maddi yükler derken insan kendine ayırdığı alanı ilk önce bırakıyor. Sonra üniversite hep bir “ileride” planı olarak kalıyor. Şu an ise tam tersi: Üniversite zaten kapında, seneye gidiyorsun. Birkaç yılını eğitime, kariyerine ve kendine yatırım yapmaya ayırman seni evlilikten uzaklaştırmaz; tam tersine, daha sağlıklı bir ilişki ve evlilik zemini kurar.

Evden kaçmak ise asla çözüm değil. Hem güvenliğin için büyük risk, hem de seni daha çok zorlayacak bir sürece sürükler. Evlilik, “evden kaçış planı” değil, iki yetişkinin bilinçli kararı olmalı. Şu an yaşadığın duygular çok yoğun olduğu için sana her şey “ya şimdi ya hiç” gibi gelebilir ama aşk, sevgi, ilişki… Eğer gerçekten sağlam bir bağsa, birkaç yıl seni bekler. Beklemiyorsa da zaten o sağlamlık yokmuş demektir.

Bence kendine şu alanı tanı:
“Ben önce üniversiteye gideceğim, mesleğimi elime alacağım. Bu süreçte ilişkime de bakacağım. Bana destek olan, eğitimime saygı duyan biriyle zaten daha sağlıklı bir gelecek kurarım.”

Kalbini de aklını da duyduğunu hissediyorum. Ailenle sakin bir anda konuşup “Sizi anlıyorum, ben de mimar olmak istiyorum. Ama duygularımı da küçümsemenizi istemiyorum. Benimle birlikte bir yol bulmak ister misiniz?” diyebilirsin. Suçlamadan, bağırmadan konuşmak çoğu zaman kapıları açıyor.

Sana yürekten şunu söyleyebilirim:
Eğitimini ve kendini asla ikinci plana atma. Aşkı da yaşayabilirsin ama hayatının direksiyonunu bir başkasının ellerine verme. Önce sen güçlen, sonra hayat arkadaşını seç. O zaman kimsenin gölgesinde kalmazsın ✨

Ne yaşarsan yaşa, yalnız değilsin. İçinde acayip bir potansiyel hissediyorum. Sen mimar da olursun, aşık da olursun, ama önce kendine söz ver: “Kendi hayatımda başrol benim.” 💛

İstersen mesajlarında hayalini kurduğun mimarlık yolunu da konuşabiliriz, bölüm seçimi, şehir, burslar… Hepsinde sana destek olurum. Birlikte gerçekten #BirAdımÖne çıkabiliriz ✨🏃‍♀️💫

#BirAdımÖne