İş hayatımdaki mobbing psikolojimi ve evliliğimi mahvediyor, bu döngüyü nasıl kırarım?

Merhaba 🌿

Okurken içim sıkıştı, çünkü çok benzer bir süreçten ben de geçtim. İlk STK’da çalışırken yöneticim ciddi mobbing yapıyordu. Sabah işe giderken mideme ağrılar giriyor, gece uyuyamıyordum. Bir süre sonra ben de kurdeşen dökmeye başladım, doktora gittiğimde “bu tamamen stres kaynaklı” demişti. O dönem sevgilimle ilişkim de darmadağın olmuştu, çünkü sürekli gergin, ağlamaklı ve içine kapanık bir insana dönüşmüştüm.

Şunu fark ettim: Mobbing yaşadığın yer sadece “iş yeri” değil, hayatının tamamına sızan zehirli bir alan. Bu yüzden ilk adım, suçu kendinde aramayı bırakmak. Orada yanlış olan sen değilsin, sistem ve ortam. Bunu zihninde netleştirmen çok önemli.

Sana kendi deneyimlerimden yola çıkarak birkaç şey önerebilirim, hepsini aynı anda yapmak zorunda değilsin, küçük küçük başlayabilirsin:

İlk olarak, yaşadıklarını mutlaka kayıt altına al. Kim, ne zaman, sana ne söyledi, hangi ortamda oldu… Bunları not etmek hem kendini delirmemiş gibi hissetmene yardım ediyor, hem de ileride gerekirse hukuki ve kurumsal adımlar için kanıt oluyor. Ben o dönem telefonumun notlar kısmını günlük gibi kullanıyordum. Gerçekleri yazmak, “abartmıyorum, gerçekten bunlar yaşanıyor” dememi sağladı.

İkincisi, bir destek ağı kur. Eşine hiçbir şey söylemiyorum demişsin ama bu yükü tek başına taşımak çok zor. “Seni üzmek istemiyorum” diyerek aslında kendini daha da yalnızlaştırıyorsun. Ben de önce aileme ve yakın arkadaşıma anlatmıyordum, sonra bir gün patladım. Anlattığımda, “bunca zamandır bunu tek başına mı taşıyorsun?” tepkisi beni sarstı. Eşinle sakin bir anda oturup “Bu konuyu konuşmamız lazım, çünkü tek başıma kaldıkça daha kötü hissediyorum” diyerek başlayabilirsin. Onun çözüm üretmesinden çok, sadece dinlemesi bile sana iyi gelecek.

Üçüncüsü, profesyonel destek düşün. Mobbing travma gibi işliyor. Ben üniversiteden bir hocamın yönlendirmesiyle bir psikologla görüşmeye başlamıştım. Seanslarda, “Ben güçsüz değilim, şu an toksik bir ortamda hayatta kalmaya çalışıyorum” cümlesini içselleştirdim resmen. Formül gibi gelebilir ama gerçek: İçinde bulunduğun durumu değiştiremiyorsan, önce ona bakışını güçlendirerek başlamak gerekiyor. Devlet hastanelerinde, belediyelerde, hatta bazı STK’larda ücretsiz ya da çok düşük ücretli psikolojik destek imkanları var, bunlara bakabilirsin.

Dördüncü olarak, çıkış kapılarını şimdiden hazırlamaya başla. “Başka şehirde ilan yok, çalışmama lüksüm yok” demen çok tanıdık. Ben de ilk işimde “buradan gidemem, mecburum” kafasındaydım. Sonra akşamları ve hafta sonları CV’mi güncelledim, LinkedIn ve Kariyer. net’te profilimi aktif tuttum, online eğitimler almaya başladım. Ufak ufak de olsa kendime “Burada sıkışıp kalmak zorunda değilim” mesajı verdim. Bu his, dayanma gücümü artırdı. Şu an bulunduğun iş, sonsuza kadar sürecek bir mahkumiyet değil, bunu unutmaman çok önemli.

Beşinci olarak, günlük “güvenli alanlar” yarat. Bu çok küçük şeyler bile olabilir: Eve geldiğinde 20 dakikalık yürüyüş, sıcak duş, sevdiğin bir dizi, kısa meditasyon, nefes egzersizi… Ben her akşam kendime “Parla zamanı” diye 30 dakika ayırıyordum. Telefonu sessize alıyor, sevdiğim müzikleri açıyor, sadece nefes alıyordum. Sorunları çözmüyordu ama sinir sistemimi biraz olsun sakinleştiriyordu.

Mobbingin evliliğini mahvetmesine izin vermemek için de iletişim çok kritik. Eşine “Seninle ilgili değil, işimle ilgili ama bu dönem biraz kırılganım, desteğine çok ihtiyacım var” demek, onu da oyunun bir parçası yapar. İlişkiyi korumanın en iyi yolu, duygularını saklamak değil, paylaşmak.

Son olarak şunu söylemek istiyorum: Şu an çok çaresiz hissediyor olabilirsin ama bu durum senin hayatının tamamı değil, bir dönemi. Ben ilk işimde yaşadığım mobbing yüzünden “Herhalde hep böyle olacak” diye düşünüyordum. Sonra iş değiştirdim, şu an kadın hakları alanında, değer gördüğüm, sevdiğim insanlarla çalışıyorum. O karanlık dönem, bugün mentorluk yaparken kadınlara güç verirken anlattığım en büyük hikayelerden biri oldu. Yani yaşadığın şey, ilerde başkasına ışık olacağın bir deneyime de dönüşebilir.

Kendini suçlama, duygularını bastırma, yalnız kalma. Yavaş yavaş, minik adımlarla bile olsa kendi gücünü hatırlat kendine. Burada da yanındayım, istersen beraber somut bir “kaçış planı” bile tasarlayabiliriz ✨

Unutma, sen bir iş yerinin sana yaptığı haksızlıktan çok daha fazlasısın. 🌷
#BirAdımÖne ✨