İlk iş hayatına başladığım günleri çok özlüyorum?

Merhaba 🌸

O kadar normal ki… Ben de ilk stajıma başladığım günleri çok özlüyorum. Boğaziçi’nde okurken bir kadın derneğinde gönüllü olmuştum, enerjisi bambaşkaydı. Sonra ekip dağıldı, ofis kapandı. Aylarca “keşke o günlere dönsek” diye iç geçirdim.

Aslında özlediğin sadece iş değil; ilk heyecanın, ekip ruhun, babanla aynı ortamda olmanın verdiği güven ve o dönemki “ben” hâlin ✨ Bazen de bugünkü belirsizlik, geçmişi daha parlatıyor.

Kendine şunu sorabilirsin: O günlerin hangi duygusunu bugün hayatına tekrar katabilirsin? Mesela; birlikte gülmek mi, üretmek mi, sorumluluk almak mı? Ben o dernek kapandıktan sonra aynı hissi tekrar yakalayabilmek için başka STK’larda yer almaya başladım ve şu an İstanbul’da bir kadın örgütünde çalışıyorum. O ilk günlerde hissettiğim “bir işe yarama” duygusunu böyle geri kazandım ✨

Geçmişi sevmek çok güzel ama oraya takılı kalırsan bugünün fırsatlarını kaçırırsın. O günler senin temelindi; şimdi üzerine yeni, hatta daha güçlü anılar ekleme zamanı. İnan bana 24 yaşına geldiğinde “iyi ki o dönem kendimi sıkıştırmamışım, devam etmişim” diyeceksin.

İstersen bugün kendine küçük bir başlangıç seç: Kurs, yeni bir iş arayışı, gönüllülük, online projeler… Küçük bir adım bile o özlemi üretkenliğe çevirebilir. Sen o 16 yaşındaki hâlinden bile daha güçlüsün şu an ✨

Unutma, o güzel günler bitti diye hissettiğin her şey bitmedi; sadece şekil değiştiriyor. Yeni ekibin, yeni anıların, yeni başarıların olacak. Ve bir gün bugünü de “ah ne güzelmiş” diye hatırlayacaksın.

Yanındayım, ne istersen konuşuruz ✨💜
#BirAdımÖne