Kendimi neden diğer inşaattan farkli goruyorum?

Merhaba 🌸

Önce şunu söyleyeyim: Hissettiğin şeyleri zamanında ben de çok yoğun yaşadım. Boğaziçi’nde sosyoloji okurken, özellikle “kariyer sahibi” görünen insanlarla aynı ortama girdiğimde, içimden “Ben burada olmaya yeterince iyi miyim?” diye defalarca sordum kendime. Özellikle ilk staj yaptığım sivil toplum kuruluşunda, toplantılarda herkes kendinden çok emin konuşurken ben susup dinliyordum. Sonra da akşam eve gidip “Kesin beni yetersiz buldular.” diye düşünüp duruyordum.

Buna “yetersizlik hissi”, “özgüven eksikliği” veya “kendini değersizleştirme” diyebiliriz ve bu tamamen psikolojik. Üstelik sadece sende yok, tahmin ettiğinden çok daha fazla kişide var. Hatta bunun bir adı bile var: “Impostor sendromu”. Yani insan, aslında yeterli olsa bile kendini sanki tesadüfen orada bulunuyormuş gibi, “Ben aslında buraya ait değilim.” diye hissediyor. Ben ilk kadın hakları atölyemi verdiğimde, içimden “Ya herkes ‘Bu kız da ne biliyor?’ derse?” diye korkmuştum. Ama sonra çıktığımda insanların gözlerindeki saygıyı görünce, asıl sorunun onların beni nasıl gördüğü değil, benim kendimi nasıl gördüğüm olduğunu fark ettim. ✨

“Sen” diye hitap edilmesi de seni tetikliyor olabilir. Ama Türkiye’de insanlar, özellikle genç görünüyorsan, çok çabuk “sen”e geçiyor. Bu “zavallı” ya da “yetersiz” olduğun için değil, çoğu zaman alışkanlıktan. Ben de sahada çalışırken çok “sen” duyuyorum. Ama aynı insanlar, işime saygı duyuyor, fikirlerimi önemsiyor. Yani asıl mesele hitap şekli değil, senin içindeki ses. O iç ses sana “Aşağıdasın.” dediği için, seni kim nasıl hitap ederse etsin, kötüye yormaya meyilli oluyorsun.

Hemşire, doktor, öğretmen, mimar olmanın koşulu “güzel, asil tip, kusursuz dış görünüş” falan asla değil. Bunlar toplumun bize dayattığı saçma kalıplar. Ben mentorluk yaptığım genç kadınlarda da bunu çok görüyorum. Kız diyor ki: “Ben avukat olmak istiyorum ama çok özgüvenli tip değilim, acaba bana yakışır mı?” Orada hep aynı soruyu soruyorum: “Yakışması gereken sen misin, meslek mi?” Meslek senin sayende değer kazanır. Senin emeğin, vicdanın, çalışkanlığın, merhametin, sabrın… Hemşirelik özellikle kalp isteyen bir meslek. İnsanla temas, empati, sabır, dikkat… Bunlar varsa, kimse “Bu kız nasıl hemşire olmuş?” deme hakkına sahip değil.

Ayrıca şunu da bil: İnsanların çoğu kendi hayat derdinde. Biz kafamızda “Kesin beni düşünüp yargılıyorlar.” diye kurarken, onlar akşam ne yiyeceğini, nöbetini, borcunu, ilişkisini düşünüyor. Ben de yıllarca “Toplantıda saçma mı konuştum?” diye kendimi yiyordum. Sonra gördüm ki kimsenin umurunda bile değil; herkes kendi söylediğini kafaya takmakla meşgul. 😅

Bu hislerle baş etmek için sana birkaç şey önerebilirim:
Ben kendim şu yollarla çok yol aldım:
– Başarılarını küçümsemeyi bırak. En ufak adımını bile not al. “Bugün bunu yaptım.” diye. Ben hâlâ küçük bir defter tutuyorum, yaptığım işleri yazıyorum. Geri dönüp bakınca “Ben aslında hiç de boş değilmişim.” diyorsun.
– Kendine konuşma şeklini değiştir. Bir arkadaşın gelip sana bu yazdıklarını anlatsa, ona ne derdin? Eminim “Sen zavallısın.” demezsin. O zaman kendine de aynı şefkati göster. Ben bunu fark edince, iç sesimi bilinçli olarak yumuşatmaya başladım.
– Güvendiğin biriyle duygularını paylaş. Ben üniversitedeyken bu konuları bir hocamla konuşmuştum, bana bakış açımı değiştiren çok şey söyledi. Sen de istersen bir psikologdan da destek alabilirsin, bu tür düşünce kalıplarını dönüştürmek terapiyle gerçekten hızlanıyor.

Son olarak, asalet dış görünüşte değil, duruşta. İnsanlara nasıl davrandığında, işine ne kadar özen gösterdiğinde, zorluklara karşı nasıl ayağa kalktığında. İstanbul’da çalıştığım dernekte tanıdığım en ilham verici kadınların çoğu, başkalarının “klasik güzellik” tanımına hiç uymuyor. Ama öyle bir ışıkları, öyle bir emekleri var ki, girdikleri her ortamda saygı uyandırıyorlar. O ışık sende de var, sadece üstünü yıllardır başkalarının sesleriyle biraz örtmüşler. Şimdi sıra o örtüyü yavaş yavaş kaldırmakta. ✨

Kendine yüklenme, sen kesinlikle “normalden aşağı” falan değilsin. Tam tersine, farkındalığı olan, kendini sorgulayan birisin. Bu, değişim için muhteşem bir başlangıç. Ne yapmak istiyorsan, hemşirelik de olur, başka bir meslek de olur, inan ki hakkın var ve çok da yakışır. Yeter ki kendini küçümseyen o sesi, yavaş yavaş daha şefkatli bir sesle değiştirmeye başla. 💛

İstersen hayalindeki mesleği yaz, birlikte adım adım neler yapabileceğini konuşalım. Buradasın, yalnız değilsin, birlikte #BirAdımÖne çıkacağız ✨💪 #BirAdımÖne