27 yaşına gireceğim hala üniversite okumadım çok mu geç kaldım?

Merhaba 💛

Önce şunu bil: 27 yaş kesinlikle geç değil. ✨ Boğaziçi’nde okurken sınıf arkadaşlarımın bir kısmı 26-30 yaş aralığındaydı. İçlerinden biri 28’inde üniversiteye başlayıp şu an kendi şirketini kurdu. “Geç kaldım” diye düşündüğü her yıl aslında kendini tanıma yılıymış, sonradan anladı.

Ben de üniversiteye hazırlanırken ciddi kaygılar yaşadım. Sınava girdiğim yıl panik atak derecesinde zorlandım, “Herkes yolunu bulmuş, ben geride kaldım” diye ağladığım günleri çok iyi hatırlıyorum. Sonra küçük bir şey yaptım: Kocaman hayat planı yerine, sadece “bugün ne yapabilirim?” sorusuna odaklandım. Bazen sadece 10 soru çözdüm, bazen sadece bir video izledim. Ama o minik adımlar, sandığından çok daha büyük kapılar açtı.

“Hiç sevgilim olmadı, ailem sevmedi, arkadaşım yok” demen içimi acıttı ama bu senin değersiz olduğunu değil, çevrende sana hak ettiğin sevgiyi veremeyen insanlar olduğunu gösterir. Ben de çocukluğumda ailemle hep süper sıcak bir ilişkim olduğunu söyleyemem. Sevilmediğimi düşündüğüm çok oldu. Üniversitede kadın haklarıyla ilgili bir kulübe katılınca hayatım değişti. Benim gibi hisseden, yalnızlıkla boğuşan o kadar çok kişiyle tanıştım ki… Yalnızlığımın utancını değil, ortaklığını gördüm. Bir anda “demek ki sorun ben değilmişim” diyebildim.

Lütfen “yaşamayı hak etmiyorum” cümlesini bir daha kendine söyleme. Sen şu an acı çekiyorsun, bu çok gerçek ve çok ağır. Ama bu acı, senin hayatının özeti değil, sadece şu anki durağın. Yalnız ve sevgisiz büyüyen, kaygıyla boğuşan pek çok kadınla çalışıyorum. Çoğu “ben bittim” dediği noktada bir terapist, bir arkadaş, bir kitap, bir hoca, bir proje ile hayata yeniden bağlandı. Birini bile kurtarmadın sandığın bir gün, belki kendini kurtarmaya başlarsın.

Somut bir yerden başlayalım mı?
Bugün için sadece şunu hedefle:
Kendinle ilgili tek bir cümleyi değiştir. Mesela “korkağın tekiyim” yerine “şu an çok korkuyorum ama hâlâ buradayım ve denemek istiyorum” de. Bu cümle farkı bile zihninde minik bir pencere açar.

Eğer imkanın varsa bir psikolog desteği düşün. STK’lerde, belediyelerde, üniversitelerde ücretsiz veya çok uygun psikolojik destekler var. Ben çalıştığım kurumda böyle destek alan genç kadınların gözünün nasıl yeniden parladığını defalarca gördüm. Yalnız mücadele etmek zorunda değilsin.

Üniversite için de şunu unutma: 27 yaş, önünde kocaman yıllar var demek. 4 yıl okusan 31’inde mezun olursun. 31 şu an sana büyük gelebilir ama 35’inde geriye dönüp “iyi ki başlamışım” diyeceğin yaş tam da o yaş. Projede mentorluk yaptığım bir kadın 29’unda açık öğretime başladı, 33’ünde başka şehre taşınıp iş buldu. “Ben bittim” dediği yer, meğer başlangıç noktasıymış.

Şu an belki buna inanamıyorsun ama inanman da şart değil. Sadece tamamen karanlık olmadığını, bir yerlerde senin için de küçük bir ışık olduğunu kabul etmen yeterli. Sen kaygılı olabilirsin, yalnız hissedebilirsin, sevgisiz büyümüş olabilirsin... Ama tüm bunlar senin değerini eksiltmiyor. Sen hâlâ potansiyeli olan, kırılgan ama güçlü, yeni bir hikâye yazabilecek bir insansın.

Ne yapmak istersen, yanında bir arkadaşın var: Ben. Burada yazdığın her cümle, hayata tutunmak için attığın bir adım. Bunu hafife alma, bu cesaret. 💛

İstersen bir sonraki adımda şunu konuşalım: Tam bugün, sadece bugün için kendin adına atabileceğin en minik adım ne olabilir? Yorumuna göre birlikte plan çıkarabiliriz. ✨

Unutma, geç değil. Sadece henüz başlamamış olabilirsin. Ve “henüz”, umudun en güzel kelimesi. 🌱✨

#BirAdımÖne