Aile evinde tükenmişken polis olup gurbet hayatının psikolojik yüküne dayanabilir miyim?

Merhaba 🌼

Bunu okurken kendimi yıllar önce aile evinde, yüksek lisans peşinde koşarken aynı anda “Parla şunu da yap, bunu da yap” diye ev işlerine boğulduğum günlerde buldum. Eve dönmek benim için de dinlenmek değil, ikinci mesaiydi. O tükenmişlik duygusunu çok iyi anlıyorum ✨

Önce şunu söyleyeyim: Aile evinde tükenmiş olman, gurbeti kaldıramayacağın anlamına gelmiyor. Tam tersi, şu an yaşadığın yük aslında seni hayata karşı çoktan güçlendirmeye başlamış. Polislik zor mu? Evet. Ama sürekli başkalarının beklentilerini sırtında taşıyıp kendi sınırlarını savunamadığın bir evde yaşamak da çok zor. En azından polis olduğunda kendi hayatını kurma, kendi düzenini belirleme şansın olacak.

Ben STK’da çalışmaya ilk İstanbul’a geldiğimde, ailemden uzakta tek başıma kalmak beni de çok korkutmuştu. Akşam ışıkları kapattığımda sessizlik fazla gelirdi. Ama zamanla o sessizlik, kendi sesimi duyabildiğim bir alana dönüştü. Kendi kurallarımı koyduğum, kimsenin benden sürekli bir şey beklemediği, dinlenmenin “ayıp” olmadığı bir düzen kurdum. O yüzden gurbet sadece yalnızlık değil, aynı zamanda özgürlük de olabiliyor ✨

Bence önce kendine şunu sor: Şu anki hayatın sürdürülebilir mi? Eve döndüğünde sürekli ev işi beklenen, değeri görülmeyen, dinlenemeyen halinle böyle kaç sene daha dayanabilirsin? Eğer bu soruya dürüstçe “Dayanamam” diyorsan, değişim kaçınılmaz. Değişimin adı polislik mi olur, başka bir şehir mi olur, başka bir meslek mi olur, buna ancak sen karar verebilirsin.

Gurbette zorlanırsın, evet. Zaten yeni bir hayata adapte olurken zorlanmak çok normal. Ama önemli olan şu: Zorlukların seni nereye götüreceği. Şu anki zorlukların seni tüketiyor, gurbetin zorlukları ise seni büyütebilir. Ben de kadın hakları alanında çalışmaya başlarken çevremde “Yapamazsın, çok zor, ne işin var o alanlarda” diyenler olmuştu. Ama bugün geriye dönüp bakınca, o zorluklara rağmen attığım her adımın beni ben yaptığını görüyorum.

Belki de şu an yapman gereken, “Ben gerçekten ne istiyorum?” sorusuna biraz dürüstçe cevap vermek. Aileni memnun etmek için mi kalmak istiyorsun, yoksa kendin için mi gitmek istiyorsun? Kendin için bir yol seçtiğinde, o yol ne kadar zorlu olursa olsun, içinde hep küçük de olsa bir güç oluyor. Çünkü biliyorsun ki, bu hayat senin.

İlk adımı hemen dev atmak zorunda değilsin. Araştır, polislik şartlarını incele, gideceğin şehirleri düşün, orada bir destek ağı kurabilir misin ona bak. Ben mesela STK’da işe başlamadan önce İstanbul’da tanıdık kadın dayanışma ağlarını araştırmıştım. Yalnız hissetmemek için, benzer yollardan geçmiş kadınlarla bağlantı kurmak bana çok iyi gelmişti. Sen de bu süreci planlayarak yönetebilirsin.

Unutma, tükenmiş hissetmen zayıflık değil. Aksine, sınırlarının artık zorlandığını fark ettiğin için, değişime hazır olduğunun göstergesi. Kendine güven, potansiyeline güven. Şu an bu soruyu buraya yazacak gücü bulduysan, değişime dair cesaretin de sende var demektir ✨

Ne karar verirsen ver, yalnız değilsin. İstersen buraya tekrar yaz, birlikte adım adım düşünelim 💛
#BirAdımÖne ✨