25 yasindayim tek basarim meslek ve ehliyet sizin?

Merhaba canım 💛

25 yaşındayım, tek “başarım” uzun süre sadece okul ve kariyer odaklı olmamdı, seni o kadar iyi anlıyorum ki ✨ Boğaziçi’nde okurken herkes ilişkiler yaşıyordu, ben ise dernek, kulüp, staj peşindeydim. Sonra bir gün “Ben geç mi kalıyorum?” diye aynı senin gibi panikledim.

Sonra şunu fark ettim: “Geç kalmak” diye bir şey yok, sadece “başkalarının takvimine göre yaşamak” var. Toplum sana 25’te evlilik, 27’de çocuk, 30’da ikinci çocuk gibi bir şablon sunuyor, ama kalbin o takvime uymuyorsa, zorladığın her şey seni mutsuz ediyor. Ben şu an İstanbul’da bir STK’da çalışıyorum, genç kadınlara mentorluk yapıyorum ve çevremde 30’undan sonra harika ilişkiler yaşayan, 35’ten sonra çocuk sahibi olup da çok mutlu olan kadınlar var. Tıp evet biyolojiden bahseder, ama hayat sadece biyoloji değil, psikolojin, maddi durumun, hazır oluşun da çok önemli.

“Hiç sevgilim olmadı, yanlış mı yapıyorum?” hissi de çok tanıdık. Üniversitede bir dönem ben de “Acaba bende mi sorun var?” diye düşündüm. Sonra bir gün kadın hakları üzerine yaptığımız bir atölyede, çok güçlü, çok bilinçli bir kadın “İlk sağlıklı ilişkimi 32 yaşında kurabildim” dedi. Kafamda bir şeyler değişti. Erken yaşta, sırf “herkesin sevgilisi var” diye ilişkiye giren birçok arkadaşım, toksik ilişkilerden yara alıp çıktı. Ben ise geç başladım ama daha seçici oldum, kırıldığım yerler de oldu tabii ama artık neye razı gelmeyeceğimi çok iyi biliyorum.

“Nasıl birini bulacağız?” sorusuna gelirsek… Benim hayatımda dönüm noktası şu oldu: Odak noktamı “biri beni seçsin”den “ben kimi seçmek istiyorum?”a çevirdim. Kendimi tanımaya başladıkça, alanlarımda görünür oldukça (atölyeler, etkinlikler, hobiler, spor, gönüllülük), benzer değerleri taşıyan insanlarla tanışma ihtimalim arttı. En yakın arkadaşım Ela profesyonel voleybolcu mesela; onunla birlikte kadınların sporda daha görünür olması için etkinlikler yapıyoruz. Bu tür sosyal ortamlar, hem seni besliyor hem de sana uygun insanlarla tanışma şansını artırıyor.

“Biz nerede yanlış yapıyoruz?” kısmında bence tek yanlış, kendini suçlaman. Yanlış olan sen değilsin; kadınları zamana karşı yarıştıran, “kızlar bebek gibi sevilmeli, yoksa değerli değilsin” diyen zihniyet. Senin sevgi görmen, ilgi görmen için “bebek gibi” olman gerekmiyor. Olgun, sınırları olan, kariyeri, hayalleri olan bir kadın olmak da çok çekici ve çok güçlü bir şey. Bir gün biri çıkıp seni bebek gibi değil, tam olduğun gibi, fikirlerinle, zekânla, hayallerinle sevecek. Önemli olan, o gelene kadar kendini yarım hissetmemen.

Ne yapabilirsin? Önce kendini biraz daha keşfet. Ne istiyorsun? Nasıl bir ilişki? Nasıl bir hayat? Sonra da kendini hayata karıştır: hobiler, spor, kurslar, gönüllülük, sosyal çevreni genişletmek… Ben mesela kadınlarla dayanışma içinde oldukça, hem güçlendim hem de güzel bağlar kurdum. Aşk çoğu zaman “kafaya takmayı bıraktığın”, ama hayatın içine girdiğin anda geliyor.

Sen geç kalmadın, yarışta değilsin ve hiçbir şeyi batırmadın. Şu an sahip olduğun meslek ve ehliyet bile aslında bağımsızlığın sembolü. Oradan başla, kendine güvenerek devam et. Güzel şeyler olur, yeter ki kendine yüklenmeyi bırak ✨

Unutma, yalnız değilsin, birlikte güçleniyoruz 💛 #BirAdımÖne