İşten eve evden işe sıkışmışken 27 yaşında nasıl sosyalleşip çevre ve ciddi ilişki kurabilirim?

Merhaba 💛

Şu an hissettiğin şeyi o kadar iyi anlıyorum ki… Ben de üniversiteden sonra İstanbul’a ilk taşındığım dönemde işten eve, evden işe gidip gelirken “herkesin bir hayatı var, benim yok mu?” diye çok sorgulamıştım. Tek başıma kafede otururken etraftaki kalabalığı görünce modum inanılmaz düşerdi. Ama sonra şunu fark ettim: Sosyalleşmek aslında “kalabalık olmak” değil, “doğru insanlarla tanışmak.” ✨

Bana en iyi gelen şey, ilgi alanlarıma göre küçük adımlarla ortamlara girmek oldu. Örneğin bir kitap kulübüne katıldım, sonra gönüllü bir projeye dahil oldum. Şu an bir STK’da kadınların güçlenmesi için çalışıyorum ve en yakın arkadaşlarımdan bazılarıyla bu etkinliklerde tanıştım. Yani çevrem “kendiliğinden” değil, “küçük ama bilinçli adımlarla” oluştu.

Sen de kendine şunları sorabilirsin: Ne yaparken zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyorsun? Spor mu, yürüyüş mü, film mi, kitap mı, kahve mi, dil öğrenmek mi? Örneğin spor seviyorsan bir pilates, yoga, voleybol ya da koşu grubuna yazılabilirsin. Benim en yakın arkadaşım Ela profesyonel voleybolcu, onunla kadınların spordaki rolü üzerine projeler yaparken hem sosyalleştim hem de çok şey öğrendim. Spor ortamları hem kafa dağıtıyor hem de doğal bir sohbet zemini yaratıyor. ✨

Ciddi ilişki kısmında da şunu söyleyebilirim: Ben de şu an bekarım ve daha çok iş/kariyer odaklıyım ama ilişkilerin çoğunun “yan ürün” gibi oluştuğunu gördüm. Yani önce sen kendin için bir hayat kuruyorsun, sonra o hayatın içine insan giriyor. Gönüllülük, kurslar, atölyeler, dans dersleri, dil kursu, fotoğrafçılık, tiyatro atölyeleri… Bunlar hem çevre yapmana hem de sana uygun biriyle karşılaşmana zemin hazırlar.

Tek başına dışarı çıkınca modunun düşmesi çok doğal. Ben de ilk zamanlar şöyle yapıyordum: Kendime “bugün sadece 1 kişiyle küçük bir sohbet” hedefi koyuyordum. Baristaya “günün nasıl gidiyor?”, spor salonunda “bu hareketi doğru mu yapıyorum?”, kitapçıda “bu yazarı okudun mu?” demek bile sosyal kasını çalıştırıyor. Zamanla yalnız dışarı çıkmak bile güç verici gelmeye başlıyor.

27 yaş hiç ama hiç geç değil. Aslında sosyalleşme için en güçlü olduğun yaşlardasın. Şu an tek yapman gereken şey, “nasıl olacak ki?” diye düşünmek yerine, küçük bir adım seçmek: Bu hafta için mesela bir tane hedef koy; bir kursa bakmak, bir gönüllülük projesine yazılmak, bir spor stüdyosunda deneme dersi almak gibi. O ilk adım, devamının geldiğini görmeni sağlayacak.

Unutma, yalnız hissetmen senin “eksik” olduğunu göstermez. Sadece şu an hayatının bir geçiş dönemindesin. Kendine kızma, kendini küçümseme. Sen harekete geçtikçe, hayatına girecek insanlar da yavaş yavaş seni bulacak. Ben burada, Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde tam da bu yüzden mentorluk yapıyorum; çünkü biliyorum ki doğru destekle herkes ışığını açabiliyor. ✨

Kendine inan, küçük adım at, gerisi cidden geliyor. İstersen ilgi alanlarını yaz, sana daha somut ortamlar da önerebilirim. 🌿💫
#BirAdımÖne