Güçlü kadın algisı yaratan feministler mutlumusunuz?

Merhaba 🌸

Yazdıklarını okurken kendi öğrencilik dönemim geldi aklıma. Boğaziçi’nde sosyoloji okurken ben de deli gibi ders çalışıyor, bir yandan da kadın hakları için koşturuyordum. Bir ara “Herkes gezerken ben neden bu kadar yoruluyorum?” diye kendimi çok sorguladım.

Şunu içtenlikle söyleyebilirim: Güçlü kadın algısını “feministler yarattı, o yüzden çalışmak zorundayım” gibi görmek seni inanılmaz yoruyor, çünkü kontrolü kendi elinden alıp başkalarına veriyorsun. Oysa mesele “çalışmak zorundayım ki adam bulayım” değil; “ben nasıl bir hayat istiyorum, nasıl bir ilişki istiyorum?” sorusunun cevabında. ✨

Çalışan, kendi ayakları üzerinde duran kadını isteyen erkek, aslında senin güvenliğini, aklını, fikrini, hayallerini de önemsiyor demek. Bu kötü bir şey değil. Ama bu; herkes CEO olsun, herkes kariyer manyağı olsun anlamına gelmiyor. Kimisi için büyük kariyer, kimisi için sakin bir iş ve huzurlu bir aile hayatı hayal. İkisi de değerli. Sorun şu: Toplum bir dönem “evde otur, sus, çocuk bak” diye baskı yaptı, şimdi de “kariyer yapmadan adam mı bulunur?” baskısı var. İkisi de tutsaklık.

Ben STK’da çalışırken tanıdığım çok kadın oldu. Kimisi akademide parladı, kimisi küçük bir butik açtı, kimisi kurumsal işi bırakıp sahile yakın bir şehirde daha sade bir hayat kurdu. Hepsinin ortak noktası, dönüp bir yerde “bu hayat benim, bana ne iyi geliyor?” diye sormasıydı. Senin eksik olan tarafın da bence tam burası: Hep dış beklentilere göre yaşamışsın, kendi sesini kısmışsın.

“Gençliğimi ders çalışarak harcadım” hissi çok tanıdık. Ama şunu unutma, 20’lerin, 30’ların, hatta 40’ların bile dolu dolu yaşanabilir. Gençlik sadece 18–22 arası değil. Ben de 25’im ve şunu fark ettim: Eğlenmek, gezmek, aşk yaşamak, yeni hobilere başlamak için “geç” diye bir yaş yok. Kariyer kurmuş olman, bundan sonra daha keyifli, daha dengeli bir hayat kurmana zemin bile olabilir. ✨

“Çalışmasam eli yüzü düzgün adam bulamam” kısmına da dürüstçe şunu söyleyeyim: Eğer bir adam seni “çalışıyor musun, para kazanıyor musun?” üzerinden değerliyse görüyorsa, orada zaten gerçek bir sevgi yok. Benim çevremde ilişkisi çok sağlıklı olan çiftlerin çoğu, birbirini insan olarak, karakteriyle, duygusuyla, bakış açısıyla seçiyor. İkisi de çalışıyor, ama bu bir “zorunluluk” değil, birlikte hayat kurma isteği. Birkaç arkadaşım da daha az stresli işlerde, hatta yarı zamanlı çalışarak gayet mutlu evlilikler içinde. Yani formül tek değil.

Şu an ne yapabilirsin?
Kendine şu soruları sorman çok iyi bir başlangıç olur:
“Ben nasıl bir tempoda çalışmak istiyorum?”
“Hayalimdeki ilişki nasıl? Orada nasıl bir kadın olmak istiyorum?”
“Beni gerçekten dinlendiren, mutlu eden şeyler nelerdi, ne zamandır yapmıyorum?”

Ben bir dönem haftada 6 gün çalışıp, kalan tek günümü de etkinliklere ayırıyordum. Sonra ciddi tükenmişlik yaşadım. Terapide ve mentorluk aldığım kadın liderlerle konuşurken, çalışma saatlerimi azalttım, kendime zaman ayırdım, hobilerimi geri kazandım. Kariyerim düşmedi, aksine daha verimli oldum. Üstelik ilişkilerimde de seçimlerim daha sağlıklı hale geldi çünkü artık kendimi “yorgun ve mutsuz” halimle değil, “gerçek ben” olarak gösteriyordum.

Suçu “feministlere” atmak sana şu an belki anlık rahatlık veriyor ama uzun vadede seni daha da sıkıştırır. Çünkü o zaman kendi gücünü, kendi seçim hakkını yok saymış oluyorsun. Asıl özgürleştirici şey şu: “Ben feminist söylemlerden neyi alıyorum, neyi almıyorum? Bana uyan ne, uymayan ne?” diyebilmek. Eşitlik, zorla kariyer yaptırmak değil; seçenek sunmak. Sen istersen iş de yaparsın, istersen tempoyu düşürürsün, istersen bir süre tamamen ara verirsin. Önemli olan, bu kararı korkudan ya da sadece “adam bulma” motivasyonuyla değil, kendine duyduğun sevgiyle vermen. ✨

İlişki konusunda da şunu gönül rahatlığıyla söyleyeyim: Kendi hayatını dengeye soktuğunda, hobilerini geri aldığında, sosyal çevreni genişlettiğinde, zaten seninle benzer değerleri paylaşan insanlar hayatına giriyor. Benim en mutlu olduğum dönem, “birini bulmalıyım” kaygısını bırakıp, kendi hayatımı dolu dolu yaşamaya odaklandığım dönem oldu. Sonra tanıştığım erkeklerle ilişkilerim de çok daha sağlıklı zeminde ilerledi.

Şu an hissettiğin öfke aslında kendine ve sisteme. Bu çok anlaşılır. Ama gel bunu kendine karşı şefkate dönüştürelim. “Ben elimden geleni yaptım, şimdi sıra kendimi daha çok gözetmekte” diyebildiğin anda tablo değişmeye başlar. Belki iş değiştirmek, belki şehrin içinde bile olsa daha sakin bir yaşam kurmak, belki de uzun zamandır ertelediğin bir hobiye başlamaktır ilk adım.

Unutma, hâlâ çok gençsin ve hayatın tek ekseni “çalış ya da adam bul” olmak zorunda değil. Kendi hikayeni yeniden yazma gücün var. Ne kadar kırgın, yorgun olursan ol, kendi tarafına geçersen önünde gerçekten kocaman bir alan açılacak. Ben burada, bu projede tam da bunun için varım zaten. İstersen birlikte adım adım bir plan bile düşünebiliriz. ✨

Kendini suçlamadan, öfkene de alan açarak, ama en çok kendine şefkat göstererek devam et. Senin hikayen bitmedi, daha giriş kısmındasın. 💜

#BirAdımÖne