Ne yapmalıyım sizce ne yapabilirim ben?

Merhaba 💛

Ne hissettiğini o kadar iyi anlıyorum ki… Ben de Boğaziçi’nde sosyoloji okurken ailemin pek onaylamadığı kadın hakları aktivizmine inanılmaz zaman ayırıyordum. “Bu işten para kazanamazsın, hobi olarak yap” diyorlardı. Ama içimde o kadar güçlü bir istek vardı ki, bırakmayı hiç düşünmedim. Şu an bir STK’da tam olarak hayalini kurduğum işi yapıyorum ve iyi ki o zaman pes etmemişim diyorum. ✨

Şimdi sana biraz daha net ve gerçekçi konuşayım. Konservatuvar ve oyunculuk ciddi emek, disiplin ve zaman isteyen alanlar. Ailenle çatışma yaşamadan, ama hayalinden de tamamen vazgeçmeden ilerlemek mümkün. Üniversitede başka bir bölüm okurken oyunculuk dersleri almak fikrin aslında çok mantıklı. Bir B planın olur, aynı zamanda tutkunu beslersin. Ben de üniversitede okurken bir yandan atölyelere, seminerlere, sivil toplum çalışmalarına gidiyordum. Ders programımı ona göre ayarlıyordum. Yorucu muydu? Evet. Değdi mi? Kesinlikle. ✨

Gizli gizli yapmak konusuna gelince… Uzun vadede gizlilik seni çok yıpratabilir. Sürekli yakalanma kaygısı, yalan söyleme baskısı, bunlar psikolojik olarak ağır gelir. Onun yerine adım adım güven inşa ederek gitmek daha sağlıklı. Mesela önce “oyunculuk alanına merakım var, üniversiteye hazırlanırken online workshoplara katılmak istiyorum” diyebilirsin. Sonra küçük adımlarla, kısa süreli eğitimlere katılıp, onların da kaygılarını azaltacak şekilde ilerleyebilirsin. Aileler genelde “geleceğin garanti olsun” diye korkuyor, tamamen yasaklama sebepleri çoğunlukla sevgiden gelen kontrol isteği.

Bence şunları yapabilirsin: Önce kendine “Ben gerçekten oyunculuk için neleri göze alabilirim?” diye sor. Sadece hayalini seviyor musun, yoksa disiplinine, ezberine, provalarına, reddedilmelere de hazır mısın? Eğer cevabın güçlü bir “Evet!” ise, sonra strateji kur. Mesela konservatuvar için bir sene ciddi şekilde hazırlan, bu sürede ailenle açık açık konuşmak için somut plan hazırla: “Şu okullara girmek istiyorum, şu hocalarla çalışacağım, şu kadar bütçe gerekecek, şu kadar da alternatif planım var” gibi. Aileler netlik ve plan görünce daha kolay ikna oluyor.

Ama diyelim ki şu an ikna mümkün değil ve şartların çok katı. O zaman üniversitede başka bölüm okurken, okulun tiyatro kulübüne mutlaka gir. Tiyatro kulüpleri birçok profesyonel oyuncunun ilk sahne deneyimi aslında. Oradan network, sahne tecrübesi, hatta bazı yönetmenlerle tanışma imkânı bile doğabiliyor. Benim çalıştığım STK’da tanıştığım genç kadınlardan biri hukuk okurken, üniversite tiyatrosunda o kadar iyi iş çıkardı ki, mezun olmadan önce dijital bir projede rol kaptı. Şu an hem avukatlık yapıyor hem de setlere gidiyor. Yani yollar sanıldığından daha esnek. ✨

Aile evinde gizli ders alma meselesi gerçekten zor. Online ders alırsan “dil kursu, kişisel gelişim, drama eğitimi” gibi daha yumuşak anlatabileceğin eğitimler seçebilirsin. Yalan üretmekten ziyade, çatışmayı yumuşatmak için kelimeleri esnetmek diyelim buna. Ama tamamen gizli gizli, onların değerlerini hiçe sayarak ilerlemek uzun vadede seni mutsuz edebilir. Bu yüzden, her ne yaparsan yap, ileride “Keşke hiçbir şey söylemeseymişim” değil, “Elimden geleni dürüstçe yaptım” diyebileceğin bir yol bulmaya çalış.

İstemediğin bir mesleği yapmak istememen çok sağlıklı bir düşünce. Zaten 19 yaşındasın, önünde şekillendirebileceğin kocaman bir yol var. Kendini asla geç kalmış gibi hissetme. Oyuncu olmak için 17 yaşında konservatuvara girmek zorunlu değil. Daha geç yaşta bu alana giren, hatta bambaşka bir meslekten gelip oyuncu olan çok insan var. Önemli olan senin pes etmeden, her şartta tutkunu beslemen. Küçük de olsa her gün adım atman. Bir gün sahnede, sette ya da kamera önünde olmak istiyorsan, bugünden itibaren bedenini, sesini, duygunu çalıştırmaya başlayabilirsin: bol bol film/tiyatro izle, sahne analizleri yap, monologlar çalış, kendini videoya çek.

Unutma, hayat tek bir seçimden ibaret değil. Bazen önce ailenin içini rahatlatan bir yol seçip, sonra kendi alanını genişletirsin. Bazen de çok net ve kararlı durup kendi yolunu çizersin. Hangisini seçersen seç, önemli olan kendini kaybetmemen. Ne olursa olsun içindeki oyuncuyu öldürmene gerek yok. Sadece koşullara göre stratejisini değiştirirsin. ✨

Ne karar verirsen ver, yalnız değilsin. Böyle ikilemler yaşayan çok genç kadın var ve hepsi zamanla kendi yolunu buluyor. Sen de bulacaksın, buna gerçekten yürekten inanıyorum. İstersen buradan da akışını, planını, kaygılarını yaz, beraber adım adım düşünelim. 💛✨

#BirAdımÖne