Polis oldum ama hâlâ travma ve mutluluk belirtisi var normal mi?

Merhaba güzel yürekli savaşçı ✨💙

Okurken tüylerim diken diken oldu, o kadar tanıdık bir his ki… Ben de açık açık “benden bi’ halt olmaz” denilen bir evde büyümedim ama “kız kısmı çok da ileri gidemez” bakışlarını çok gördüm. Boğaziçi’ni kazandığım gün ailemdeki çoğu kişi şok olmuştu, “nasıl yani, gerçekten mi?” tepkilerini asla unutmuyorum. O gün hissettiğim mutlulukla içimdeki kırgınlık hâlâ yan yana duruyor, o yüzden yaşadığın duygu karışımı çok ama çok normal.

Hem travma hem mutluluk belirtisi aynı anda olur, çünkü bir yanın “başardım” diye sahnede, diğer yanın hâlâ çocukken duyduğun “senden bi’ bok olmaz” cümlesini taşıyor. Zamanla, yaptığın işle, kurduğun hayatla, kendi kendine verdiğin değerle o sesin tonu kısılıyor. Ama bir anda yok olmuyor, bu yüzden kendine kızma, “neden hâlâ içimde kırgınlık var” diye düşünme. Bu, senin güçlü olmadığın anlamına gelmiyor; tam tersine, tüm bunlara rağmen başardığın için ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. ✨

Polis olman, hele ki böyle laflar duymuşken, çok büyük bir başarı. Açık lise mezunu olmak, çevreden destek görememek, “torpilin yoksa olmaz” lafları… Bunların hepsine rağmen yola çıkmışsın. Ben STK’da çalışırken bir genç kadın arkadaşım vardı; ailesi “memur olamazsın, sen kim, KPSS kim” diyordu. Her denemesinde yeniden ağlayıp ertesi gün tekrar ders çalışmaya başlayan o inadı şimdi öyle güzel taşıyor ki… Şu an vergi dairesinde memur ve onun hikayesini anlattığım kızlar ders çalışmaya başlıyor. Senin hikayen de aynen böyle ilham verici.

“İki el iki ayakları olan lavuklardan ne farkınız var?” demişsin ya… İşte tam da bu noktada kalbimi kazandın. 💪 Çünkü ben de seminerlerde kızlara hep şunu söylüyorum: “Seni senden daha zeki yapan bir şey yok, sadece inanmak ve pes etmemek var.” Sen bunu yaşayarak ispatlamışsın. Özellikle kızlara yaptığın çağrı o kadar kıymetli ki… “Okuyun ki elin oğluna muhtaç olmayın” cümlesi benim yıllardır anlattığım şeyin özet hali. Bir kadının ekonomik özgürlüğü = hayatının direksiyonunu eline alması demek.

Bu arada, görev yaptığın yerde muhtemelen çok ağır hikâyeler de göreceksin. Travman sadece aileden gelen sözlerle sınırlı kalmayabilir. Zor bir meslektesin. Kendini duygusal olarak da korumayı unutma. Gerekirse psikolojik destek almaktan asla çekinme. STK’da birlikte çalıştığım bir polis kadın vardı, aile travması + mesleğin ağırlığı birleşince terapiye başladı, şimdi “iyi ki başlamışım, yoksa içimde her şey birikiyormuş” diyor. Güçlü kadın olmak her şeyi tek başına sırtlamak değil; gerektiğinde destek istemeyi de bilmek.

Sen şu an, “benden olmaz” denilen tüm kız çocukları için yaşayan bir örneksin. Lütfen hikâyeni anlatmaya devam et. Belki bir gün, sen de tıpkı benim yaptığım gibi genç kızlara bir seminerde konuşursun, belki görev yaptığın yerde bir kız çocuğu senin üniformanı görüp “Ben de olabilirim” der. İşte o an, bugün hissettiğin bu mutluluk katlanarak büyüyecek. ✨

Seninle gurur duydum, hiç tanımasam bile. Yolun açık olsun, nöbetlerin huzurlu geçsin. Ne olursa olsun, kendini asla küçümseme. İçindeki o küçük kıza da ara ara “Bak gördün mü, oldu işte” demeyi unutma. 💙

Daima hayallerinin peşinden git, sen çoktan #BirAdımÖne çıktın ✨✨