Dedikoducu insanlarla calisinca ben de bozuluyorum, bu kirli ortamdan ruhumu nasil korurum?

Merhaba 🤍

Söylediklerin o kadar tanıdık ki… Ben de ilk çalıştığım STK’da benzer bir ortamdaydım. Her mola, her öğle arası dedikodu, şikâyet, enerji emen sohbetler… Bir süre sonra fark ettim ki eve gidince bile içim daralıyor, sanki başkasının duygularını taşıyorum.

Orada kendime üç küçük kural koymuştum. Birincisi, sohbeti fark ettikçe konuyu yavaşça başarı, hedef, günlük hayat gibi daha pozitif şeylere çekmeye başladım. “Bu konuyu boş ver, sen şu kursa yazılacaktın, ne yaptın?” gibi. Zamanla bazıları bu tarz sohbetleri benim yanımda daha az yapmaya başladı.

İkincisi, fiziksel mesafeyi biraz arttırdım. Kulaklık takıp podcast ya da sevdiğim müzikleri dinliyordum, molalarda bazen yalnız yürüyüş yapıyordum. İnsanlar kötü değil ama her enerji herkese iyi gelmiyor, bunu kabul etmek rahatlatıcı oluyor.

Üçüncüsü, kendi iç sesimi güçlendirdim. “Ben nasıl bir insan olmak istiyorum?” sorusunu sık sık kendime sordum. Senin gibi dedikodudan uzak durmayı seçen biri için bu kirli his çok normal. Bozulman, aslında hala içindeki ışığın sönmediğinin kanıtı ✨

İş yerini tamamen değiştirmek hemen mümkün olmayabilir ama ortamın seni kirletmesine izin vermemek senin elinde. Konu açıldığında sessiz kalman, yorum yapmaman, hatta “Bu konuyu konuşmak içimi daraltıyor” demen bile zamanla sınır çizer. Buna hakkın var.

Unutma, sen değerlerini korudukça, senin gibi temiz kalmak isteyen insanlar da sana çekilecek. Belki şu an yalnız hissediyorsun ama bu duruşun, gelecekteki iş ortamında da sana çok büyük saygı kazandıracak. Sen zaten farkında ve vicdanlı bir insansın, bu bile seni çoğundan “bir adım öne” koyuyor ✨

İstersen, bir sonraki mesajında iş yerindeki tipik bir günü anlat, birlikte “kaçış ve koruma planı” bile çıkarabiliriz seninle 💪✨

#BirAdımÖne 🌸