İşe yaramaz hissetmekle nasıl başa çıkılır?

Merhaba 💛

Önce şunu bil: Şu an hissettiğin şey, senin gerçekte kim olduğunu söylemiyor, sadece zor bir dönemin duygusu. ✨

Ben de Boğaziçi’nde sosyoloji okurken herkes “yüksek lisans, akademi, kurumsal” derken, ben STK’larda çalışmak istiyordum ve bir süre iş bulamadım. Arkadaşlarım işe girip maaş almaya başlarken, ben evde proje yazıp reddediliyordum. Kendimi “topluma faydası olmayan” biri gibi hissediyordum. Sonra fark ettim ki sorun ben değil, kurduğum beklentiler ve kendimi başkalarının hızına göre yargılamamdı.

Sen şu an yeni bir yol deniyorsun. Bu, cesaret göstergesi. Okul öncesi okuyup, “bu bana göre değil” deyip yeniden bölüm değiştirmek herkesin harcı değil. Çoğu insan sevmediği mesleğe razı olup ömür boyu şikayet ediyor. Sen ise aktif olarak hayatını değiştirmeye çalışıyorsun. Bu işe yaramazlık değil, tam tersi güçlü bir öz farkındalık. ✨

Bu hisle başa çıkmak için şunları yapabilirsin, ama bunları “kendine nazik olarak” yapmanı isterim:
Her gün küçük de olsa somut bir adım at. Mesela bugün 1 saat ders çalış, 20 dakika kitap oku, 10 dakika yürüyüş yap. Gün sonunda “bugün de boşa gitti” duygusu azalır. Ben de iş bulamadığım dönemlerde her gün “küçük bir katkı” rutini yapıyordum: bir gönüllü maili, bir online eğitim, bir kitap bölümü… Bir ay sonra ruh halimin ciddi anlamda değiştiğini fark ettim.

Türkçe öğretmenliği zor gelebilir, özellikle yaş ilerlediğinde baskı hissi artıyor, biliyorum. Ama unutma, yaşıtlarla yarışta değilsin. Kendi hızın, kendi yolun var. Zorlandığın derslerde konu konu küçük hedefler koy. “Bu dönem hepsini halledeceğim” baskısı yerine “bugün şu konuyu anlayacağım” de. Ben de üniversitede bazı derslerde çok bocaladım, hocalarla konuşup destek aldığımda, birlikte çalıştığım arkadaşlar bulduğumda işler hafifledi.

Bir de “şu an faydasızım” düşüncesini tersine çevirecek küçük katkılar bul. Mahallende gönüllü bir şeylere katılabilir, çocuklara veya akraba çevrenden birine derslerinde destek olabilirsin. Ben ilk gönüllü eğitimlerimi böyle küçük gruplarla yapmaya başladım, sonra büyüdü. O küçük adımlar bana “Demek ki katkı sunabiliyorum” hissini verdi.

Unutma, toplumun sana biçtiği hız, takvim, yaş standardı seni tanımlamıyor. Sen şu an yönünü bulma aşamasındasın. Bu bir kaybolmuşluk değil, dönüşüm süreci. Duyguların ağır olabilir, ama bu süreçten çok daha güçlü ve kendini tanımış biri olarak çıkacaksın. 🌿

Ne zaman istersen, hedeflerini birlikte parçalara ayırıp bir plan da yapabiliriz, buradayım. Yalnız değilsin, işe yaramaz değilsin, sadece hayatının “yeniden şekillenme” dönemindesin. ✨

Unutma, her gün minik de olsa bir adım seni #BirAdımÖne taşır 💫