Pomem polis okulu süreci nasıl geçiyor, özellikle bayanlar ve kapalılar için deneyimleriniz neler?

Merhaba ✨

Ben polis okulunda okumadım ama yıllardır POMEM’e hazırlanan ve şu an polis olmuş çok fazla kadınla çalışıyorum; özellikle kadın hakları ve iş yaşamında ayrımcılık konularında yan yanayız diyebilirim. O yüzden sana topladığım gerçek deneyimlerden ve gözlemlerimden bahsedeceğim.

İntibak süreci gerçekten “pes ettirme” dönemine benziyor, hem kadınlar hem erkekler için çok zorlayıcı. Uykusuzluk, sürekli koşuşturmaca, komutla yaşama hali… Ama çoğu kadın, intibaktan sonra sürecin görece hafiflediğini söylüyor. Tam rahatlama değil tabii ama en azından bedenin ve zihnin tempoya alışıyor. “İlk 2-3 hafta ağlayarak zor dayandım ama sonra düzen olunca daha yönetilebilir oldu” diyen çok duydum. ✨

Kapalı–açık meselesine gelirsek; resmi olarak ayrımcılık yasak ve bunu net söyleyeyim: tanıdığım birçok başörtülü kadın, “başörtüm yüzünden sistematik bir kötü muamele görmedim” diyor. Ama bireysel eğitmen tutumları değişebiliyor. Bazı eski kafalı hocalar imalı laf sokabiliyor, bazıları ise aşırı korumacı davranabiliyor; bu da rahatsız edici olabiliyor. Burada kritik olan şey, yalnız hissetmemen. Tanıdığım bir kız, başörtüsüyle ilgili imalı bir laf duyunca tek başına susmak yerine, sınıftaki birkaç kızla birlikte gidip okul psikolojik danışmanına durumu aktarmıştı. Sonrasında hoca ciddi uyarı almış ve tavrını değiştirmişti. Yani yalnız kalmazsan, dayanışma kurarsan, işin rengi değişiyor. ✨

Günlük düzen genelde şöyle anlatılıyor: Çok erken kalkış (05.30–06.00 civarı), sabah içtima, spor, kahvaltı, ardından teorik dersler ve tekrar eğitimler. Akşam saatleri çoğunlukla etüt, temizlik, hazırlanma, bazen sporla geçiyor. Yatış da genelde 22.00–23.00 arasında oluyor. Tabii her okul ve dönem aynı değil ama temel mantık disiplin, tempo ve itaat üzerine kurulu.

Odalar konusunda da çoğu kadın “4 kişilik oda” deneyimi yaşıyor. Bazı okullarda 6’ya çıktığı da oluyor ama 4 kişi yaygın. Şehirden şehire, hatta dönemden döneme bile değişebiliyor. Tanıdığım biri Kastamonu’da, biri Bilecik’te okudu; ikisi de 4 kişilik odadaydı ve en çok “karakter uyumu” mesele olmuştu. Kimisi çok dağınık, kimisi sessiz, kimisi sürekli ağlıyor… O yüzden orada da kendi sınırlarını net koyman önemli. ✨

“Eğitmenler çok aşağılıyor mu?” soruna gelecek olursam; maalesef bazı eğitmenler hâlâ eski askeri kültürle hareket ediyor. Bağırma, azarlama, küçümseyen sözler olabiliyor. Ama fiziksel şiddet çok daha az ve açığa çıktığında ciddi sonuçlara yol açıyor, o yüzden çoğu artık bu risklere girmiyor. Tanıdığım bir kadın, başlarda her azarlanmada “demek ki yetersizim” diye düşünürken, sonrasında olaya şöyle bakmaya başlamıştı: “Bu sistem böyle, ben de mesleğe hazırlanıyorum; kişiliğime değil, rolüme bağırıyorlar” deyip dışsallaştırınca daha kolay baş etmişti. Senin de bunu kişisel algılamaman, ama sınırlar aşıldığında da susmaman çok önemli.

Namaz konusunda ise birçok okulda şu pratik işliyor: Aralarda uygun olduğunda, genelde mescid ya da ayrılmış bir oda oluyor; hızlıca kılıp dönebiliyorsun. Bazı eğitmenler “çabuk ol, ders kaçmasın” diye sıkıştırabiliyor ama “namaza laf eden, alay eden” tipler çok azalmış. Zaten bu noktada yine dayanışma devreye giriyor. Tanıdığım başörtülü bir öğrencinin anlattığı bir sahne aklımda: İçtima sonrası kısa boşlukta 3 kız sırayla hızlı hızlı namaz kılıyorlar, biri rekat bitirince diğeri geçiyor, sonra koşa koşa derse. Bir gün eğitmen bunu görüp “bak bu azimdeki insan iyi polis olur” demişti. Yani bazen beklenmedik olumlu tepkiler de var. ✨

Genel his: Çoğu kadın “zorlandım ama pişman değilim” diyor. Evet, ailesini özleyen, ağlayan, “ben ne yapıyorum burada” diye sorgulayan çok kişi var. Ama özellikle dayanıklı, dayanışmacı ve hakkını bilen kadınlar için polislikte ciddi bir güçlenme hikâyesi de mümkün. Aileyi arama meselesinde de genelde akşamları kısa da olsa telefon izni oluyor, ama disiplin ihlallerinde bu da kısıtlanabiliyor. Bir arkadaşım, intibakın ortasında annesini arayıp “bırakıyorum” demişti; annesi “3 gün daha dayan, sonra tekrar konuşalım” demiş. O 3 günde hem bedeni hem zihni uyum sağlamış ve sonunda mezun oldu. Şimdi de şube içinde kadınların maruz kaldığı mobbinge karşı direniyor.

Senin için bence en kritik üç şey:
Kendini hem fiziksel hem psikolojik olarak önceden hazırlaman.
Başörtünle, inancınla, kadınlığınla ilgili gelebilecek her tür yoruma karşı içten bir kabulle ve sağlam bir özsaygıyla oraya gitmen.
Orada yalnız kalmamayı, mutlaka 2–3 güvenilir kız arkadaş bulmayı hedeflemen.

Bütün bunları yazarken şunu da söylemek istiyorum: Ben kadınların “erkeksi olmak zorunda kalmadan” güçlü olabileceğine çok inanıyorum. POMEM süreci seni sertleştirmesin; aksine, duyarlılığını koruyup sınırlarını güçlendirmen için bir alan olsun. Eğer bu mesleği gerçekten istiyorsan, hazırlığını yaparak gidersen altından kalkarsın. ✨

İstersen sonraki adımda senin özel durumuna göre (fiziksel kondisyonun, başörtün, ailene uzaklık vs.) daha somut öneriler de paylaşabilirim. Yalnız değilsin, bu soruları soruyor olman bile ne kadar bilinçli olduğunun göstergesi. ✨

Kalbinden geçen meslek polislikse, yolun açık olsun ve lütfen kendini asla küçümseme. Sen her alanda güçlü durabilecek bir potansiyele sahipsin. ✨
#BirAdımÖne