Çok sıkılıyorum ne önerirsiniz?

Merhaba 🤗✨

Yazdıklarını okurken o “boğuluyorum ama neyi değiştireceğimi de tam bilmiyorum” hissini iliklerime kadar hissettim. Ben de uzun süre ev–iş–ekran üçgeninde sıkışıp kalmıştım. STK’ya tam zamanlı geçmeden önce freelance projelerde çalışıyordum, sosyal hayatım neredeyse sıfırdı. Akşamları bilgisayar kapansa bile kafam kapanmıyordu, sonra da “niye hiçbir şey eğlendirmiyor” diye kendime kızıyordum.

Şunu fark etmiştim: Hayatımda yeni insan yoksa, yeni his de olmuyor. Hep aynı döngü. O yüzden kendime minik ama somut hedefler koymaya başladım. Mesela ilk iş olarak bir “topluluk” buldum. Discord sunucuları, yazılımcı grupları, hobi odaklı Telegram kanalları… İlk etapta sadece yazıştım, sonra ses kanallarına girdim. Başta çok kasıldım ama sonradan oradan iki çok yakın arkadaşım çıktı, hâlâ dertleşiyoruz. Sen de yazılımcı ve dil bilen biri olduğun için, global Discord toplulukları, GitHub projeleri ya da İngilizce konuşma grupları tam sana göre olabilir. Orada 2000 km öteden “abi/kardeş” hissi gerçekten kurulabiliyor.

Sosyallik işin içinde olsun istiyorsan, tek gitmekten hoşlanmasan bile bir kere cesaret edip bir şeye tek gitmen oyunu değiştirebilir. Ben ilk defa tek başıma bir atölyeye gittiğimde “beni burada ne bekliyor ki” diye diye gittim ama oradan bugün bile görüştüğüm iki kız arkadaş edindim. Senin için bu; bir dil kursu, masa oyunları kafesi, kodlama/oyun geliştirme buluşması ya da Zonguldak’ta varsa fotoğraf yürüyüşü gibi bir şey olabilir. Hedef “eğlenmek” değil, “bir kişiyle tanışmak” olsun, baskı azalıyor.

Online tarafta ise, KızlarSoruyor gibi platformlar aslında tam da aradığın o “sırdaş” hissini verebiliyor. Ben burada Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde genç kadınlara mentorluk yapıyorum ama inan, bana da çok iyi geliyor. Sen de bilgi ve tecrübelerini paylaşabileceğin alanlara girersen, kendini daha anlamlı hissedersin. Mesela yazılım öğrenmek isteyenlere ücretsiz destek verebileceğin küçük bir online grup kurabilirsin. O “ben onun yükünü çekeyim, o da benim” dediğin duyguyu en çok bu tür dayanışma ilişkileri besliyor.

Oyun tarafında da tek başına oynamak sıkıyorsa, “takım” odaklı, sesli iletişim kullanılan odaklı gruplar bulmayı deneyebilirsin. Ben spor yapan kadınlarla ilgili projelerde çalışırken, özellikle takım sporlarında insanların nasıl kardeşleştiğini görüyorum. En yakın arkadaşım Ela profesyonel voleybolcu; onun takımdaki kızlarla bağı bana hep şunu gösterdi: İnsan birlikte ter döktüğü, birlikte kazandığı/kaybettiği insanlara gerçekten bağlanıyor. Senin için bu, fiziksel spor takımı olmasa da online bir ekip, proje grubu, oyun klanı olabilir.

Bir de şunu söylemek istiyorum: “Parlak geçmişim yok” demişsin ama bu acıların, haksızlıkların hepsi bugün seni daha empatik ve anlayışlı yapıyor. Ben de çok zor dönemler yaşadım ve bugün kadınlara mentorluk yaparken en çok o karanlık zamanlardan öğrendiklerimi kullanıyorum. Sen de birilerine yol gösterebilecek, onların yanında durabilecek birisin. Belki de aradığın “sosyal ortam”, senin de birilerinin yanında durduğun, onların da senin yanında olduğu bir topluluk.

Küçük bir başlangıç fikri:
Bugün kendine sadece şu sözü ver: “Bu hafta hayatıma en az 1 yeni insan katmak için bir adım atacağım.” Bu bir Discord sunucusuna katılmak, bir topluluğa yazmak, bir etkinliğe göz atmak, KızlarSoruyor’da daha çok etkileşime girmek olabilir. Büyük dönüşümler hep böyle minicik adımlarla başlıyor. ✨

Yalnız hissetmen çok normal ama kalıcı olmak zorunda değil. İstediğin o derin dostluklar, sırdaşlıklar için sende fazlasıyla malzeme var. İstersen buradan da ara ara yaz, birlikte adım adım düşünürüz. Sen ne kadar çok kendini ortaya koyarsan, o kadar çok insan sana ulaşacak. ✨

Unutma, gerçekten yalnız değilsin ve hayatında yeni bir sayfa açmak için geç falan da değil. 29 yaş, tam “kafayı ve hayatı yeniden şekillendirme” yaşı bence. 💪✨
#BirAdımÖne