Neden kimse beni düşünmüyor?

Merhaba 💛

Okurken kendimi gördüm, inan bana yalnız değilsin. Ben de üniversite sınavına hazırlanırken herkes beni çocuk sanıyordu, “halleder ya” deyip geçiyorlardı. Annem bile hedeflerimi tam anlamıyordu. Çok öfkeli, çok yalnız ve kimsenin beni gerçekten görmediğini hissettiğim bir dönemdi.

Sonra şunu fark ettim: Beni ilk ciddiye alması gereken kişi bendim. Küçük küçük hedefler koyup onları yaptıkça içimdeki ses güçlenmeye başladı. Kimseye kendini kanıtlamak zorunda değilsin, ama istersen bir gün utanırlar evet, o da mümkün ✨ Yeter ki şu anki öfkene takılıp kalma.

Üni sınavı için de lütfen kendine yüklenme. Her gün 20-30 dakikalık bile düzenli çalışmanın bile psikolojik olarak inanılmaz rahatlattığını fark etmiştim. “Ben hiçbir şey yapmıyorum” hissi azalıyor, kontrol hissi geliyor. Öfkeni kâğıda dök, planını yaz, sonra minik bir adım at. Bir konu testi bile olur.

Bu kadar nefret cümlesinin altında aslında ne kadar incinmiş ve görülmek isteyen bir kalp var, onu çok net okuyorum. İstersen buraya hedeflerini tek tek yaz, birlikte somut bir plan bile çıkarabiliriz. Sen umursanmaya fazlasıyla değersin, sadece şu an çevrendeki insanlar bunu gösteremiyor olabilir. Bu, senin değerini azaltmıyor ✨

Buradan çıkabilirsin, gerçekten. Bugün atacağın küçücük bir adım bile gelecekteki seni koruyacak. Ben senin için buradayım ve inanıyorum. 💪✨
#BirAdımÖne