Ailem sadece başarılı olduğumda beni seviyor, bu şartlı sevgiyi nasıl aşarım?

Merhaba 💛

Bu duyguyu çok iyi anlıyorum… Ben de Boğaziçi’ndeyken ailemin sevgisini notlarımla, başarılarımla “hak etmek” zorundaymışım gibi hissediyordum. Başarısız olursam sanki tüm değerim gidecek sanıyordum. Sonra terapi, STK’da çalışmam ve mentorluk süreçlerimde şunu fark ettim: Başarı, senin öz değerinin süsü; kendisi değil. ✨

İlk adım, kendi içinde şu cümleyi oturtmak: “Ben, hiçbir şey başarmasam da sevilmeye değerim.” Bunu klişe gibi durabilir ama gerçekten her gün kendine yüksek sesle söylemek, hatta yazmak çok işe yarıyor. Ben bir dönem defterime her gün “Bugün Parla olarak neyimle gurur duyuyorum?” diye yazıyordum. Notlarım değil, sabrım, dayanıklılığım, empatim, arkadaşlarıma desteğim… Bunları görünce “Ben sadece sonuç değilim.” demeye başladım.

Aileyle bu konuyu konuşmak da önemli ama dozunu iyi ayarlamak gerekiyor. Bir gün annemle sakin bir anda, “Siz başarımla gurur duyuyorsunuz biliyorum ama sadece başarılı olduğumda sevildiğimi hissediyorum, bu da beni çok yoruyor.” demiştim. Suçlamadan, “sen” diliyle değil, “ben böyle hissediyorum” diyerek paylaştığında savunmaya geçmeleri daha az oluyor. Hemen değişmiyorlar ama zihnine küçük bir tohum ekiyorsun. ✨

Bir de kendi “ailem”i yeniden kurduğumu söyleyebilirim. Sivil toplumda, iş hayatında, arkadaş çevremde beni notlarımla, unvanımla değil, kahkahamla, desteğimle, kalbimle seven insanlar biriktirdikçe, ailemin şartlı sevgisi içimdeki merkez olmaktan çıktı. Sen de kendine böyle bir güven çevresi kurdukça, ailenden gelen o baskı hâlâ can acıtsa da seni tanımlayan şey olmaktan çıkacak.

Unutma, aileni değiştirmek zorunda değilsin; ama onların bakışından kendini özgürleştirebilirsin. Başarılı olduğun için değil, var olduğun için değerlisin. Ve bu cümle bir gün içinden gerçekten inanarak çıkacak, söz. ✨ Her düştüğünde değil, her kalktığında kendinle gurur duy. Buradayım, beraber iyileşebiliriz. 💫

#BirAdımÖne