Ofiste üç kadınla çalışıyorum, dedikodudan ve dışlanma hissinden nasıl kurtulurum?

Merhaba 💛

Okurken içim sıkıştı, ben de bir dönem ofiste benzer bir ortam yaşadım. Hep kadın hakları savunuculuğu yaparken, kendi çalıştığım ofiste dedikodu ve dışlanma görmek beni çok yıpratmıştı. O yüzden seni çok iyi anlıyorum ✨

Önce şunu bil: Bu durum senin değerini, karakterini ya da profesyonelliğini asla göstermiyor. Bu tamamen oradaki iletişim kültürüyle ve insanların kendi yetersizlikleriyle ilgili. Özellikle senin gibi işine odaklanan, kendini geliştirmek isteyen biri varsa, bazıları bundan rahatsız olup dedikoduya daha çok sarılabiliyor.

Benim o dönem yaptığım birkaç şey bana çok iyi gelmişti:
İlki, sınır koymak oldu. Dedikodu başladığında, konuyu yumuşakça değiştiriyordum. Mesela “Ben bu tarz şeylere çok giremiyorum, iş tarafında ne yapabiliriz ona bakalım mı?” gibi. Bunu birkaç kez tekrarladığımda insanlar bana dedikodu taşımanın bir anlamı kalmadığını fark etti. Sen de aynı şekilde, konuşmaya nezaketle mesafe koyabilirsin. Bu seni zayıf değil, tutarlı ve güçlü gösterir ✨

İkincisi, merkezimi ofis dışına taşımaktı. Yani duygusal olarak… İş arkadaşlarım beni dışarı çağırmadığında, “Demek ki benim içimde kalmam gereken bir alan değil” deyip enerjimi dışarıdaki arkadaşlarıma, hobilerime, eğitimlere ve kendimi geliştirmeye yönelttim. O sırada kadınlarla ilgili bir sivil toplum atölyesine katılmıştım ve hayatımın yönü oradan açıldı. Şu an bir STK’da kadınların haklarını savunan bir lider olarak çalışıyorum ve o dönem yaşadığım yalnızlık, beni bugünkü gücüme taşıyan süreçlerden biriydi. Yani, şu an yaşadığın şey bir kırılma noktası olabilir.

Üçüncüsü, kendi “kalemimi” çizdim. İşte profesyonel, net, güler yüzlü ama bağımlı olmayan bir duruş. Sohbet, mizah, kahve tamam; ama onay almak için peşlerinden koşmamak. Onlar dışarı çıktığında seni çağırmıyorlarsa, bu onların seçimleri; senin eksikliğin değil. Bunu fark ettiğim gün çok rahatladım.

Senin için somut birkaç adım:
Kendine şu soruyu sor: “Ben bu iş yerinde ne kadar daha kalmak istiyorum ve burada kalsam bile, kendi hayatımı nasıl zenginleştirebilirim?”
İşini seviyorsan ama ortam seni yoruyorsa, işine odaklan, portfolyonu güçlendir, belki yeni fırsatlara kapı aralayacak eğitimler al. Kadınların olduğu alanlarda dayanışma ağlarına katıl, mentorluk al ya da topluluklara dahil ol. Şu an ben Kızlar Bir Adım Öne Projesi’nde genç kadınlara mentorluk yapıyorum ve görüyorum ki, en çok zorlandığımız şey “yalnız değilim” duygusunu hissetmek. Sen de yalnız değilsin ✨

İşi tamamen bırakmadan önce, kendine bir süre tanı. O süre içinde dedikodudan duygusal mesafe al, kendi hayatını güçlendir, gerekirse yöneticinle profesyonel bir dille çalışma ortamı hakkında konuş. Eğer hala ruhunu aşağı çekiyorsa, o zaman iş değiştirmeyi bir “kaçış” değil, bilinçli bir “tercih” olarak yaparsın.

Senin gibi hassasiyetleri olan, işine özen gösteren biri başka alanlarda çok parlayabilir. Lütfen kendini onların bakışıyla değil, kendi potansiyelinle değerlendir. Unutma, senin yolun onların masasındaki dedikodudan çok daha büyük. ✨

Ne zaman istersen buradan konuşabiliriz, birlikte adım adım plan da yaparız. Yalnız değilsin, buradayım 💛 #BirAdımÖne