Hayatım çok durağan, işten ayrıldım 25 yaşına geldim hiçbir şey ilerlemiyor gibi hisseden var mı?

Merhaba 🌸

Bu hisleri 25’te ben de çok yoğun yaşadım, o kadar iyi anlıyorum ki… Boğaziçi’nden mezun olup ilk işe girdiğimde ben de mobbing yüzünden ağlaya ağlaya işi bırakmıştım. Herkes “kariyer yapıyor” gibi görünürken ben aile evinde, odama kapanıp “ben ne yapıyorum?” diye sorguluyordum.

O dönem kendime küçük bir rutin kurdum: her gün mutlaka dışarı çıkmak, bir kahve alıp geleceğimle ilgili 20 dakika yazmak, online eğitimlere sarılmak ve küçük hedefler koymak. Mesela CV’mi güncellemek, haftada 2 ilan başvurmak, 1 webinar izlemek gibi. Bir de kendimi işe yaramaz hissetmemek için bir STK’da gönüllü oldum; orası bugün çalıştığım alanın kapısını açtı, kadın hakları alanına tam böyle girdim ✨

Şunu net söyleyebilirim: Evet, geçiyor. Ama kendi kendine değil; minik adımlar attıkça, “mükemmel”i beklemeyi bırakıp “bugün neyi %1 ilerletebilirim?” diye sordukça akmaya başlıyor. Sen şu an “duraklama dönemindesin”, bu çürüme değil, yeniden yön bulma süreci. 25 yaş için bu çok ama çok normal.

Kendine ait düzen yok diye kendini suçlama. Düzen dediğin şey, bir günde gelmiyor. Bugün sadece şunlarla başlasan bile yeter: her gün aynı saatte uyanmak, kısa bir yürüyüş, bir şey öğrenmek, bir yere başvurmak. İlişki yok diye de eksi değilsin; şu an kendine yatırım dönemin, bunu fırsat olarak görmeye çalış ✨

İstersen buraya eğitim aldığın alanı ve ilgilendiğin işleri yaz, sana hangi yönde ilerleyebileceğinle ilgili fikir de konuşabiliriz. Yalnız değilsin, bu hisleri yaşayan çok kadın var ve çoğu şu an çok güzel hayatlar kurdu. Sen de kuracaksın, buna gerçekten inanıyorum 💛 #BirAdımÖne ✨