Üniversite mezunu işsiz kadınlar, evde boş oturmak sizi de bu kadar rahatsız ediyor mu?

Merhaba 🌸

Bu hisleri o kadar iyi anlıyorum ki… Boğaziçi’nden mezun olup İstanbul’a ilk geldiğimde aylarca işsiz kaldım. CV yolluyordum, dönüş yok. Evde oturdukça kendimi başarısız, değersiz hissetmiştim. Dışarıda gezen “bakımlı ama çalışmayan kadınlar”ı görünce de “bende mi sorun var?” diye düşündüğüm çok oldu.

Sonra şunu fark ettim: Dışarıda gördüğün herkesin hikayesini bilmiyorsun. Kimi gece çalışıyor, kimi uzaktan çalışıyor, kimi ailesine bakıyor, kimi de gerçekten çalışmak zorunda değil. Yani senin durumunla onların görüntüsünü kıyaslamak sana sadece haksızlık oluyor. ✨

Ben o dönem ne yaptım biliyor musun? Gönüllü işlere sardım. Kadın haklarıyla ilgili küçük bir dernekte haftada iki gün çalışmaya başladım. Ücret yoktu ama iki şey kazandım: İlki, “evde boş oturan biri” değil, bir şeyler yapan biri olduğumu hissettim. İkincisi, orada tanıştığım biri sayesinde şu an çalıştığım STK’ya girdim. Yani gönüllülük bana hem psikolojik ilaç oldu hem de kariyer kapısı açtı. 💪

Mesleğini yapamıyor olman senin yeteneksiz olduğun anlamına gelmiyor; Türkiye’de sistem adaletsiz, biliyoruz. Sen elinden geleni yapıyorsun, zaten bu başlı başına güçlü olman demek. Evde olmak seni rahatsız ediyorsa, minik adımlarla başlayabilirsin: Online kurs, gönüllü proje, mentorluk programı, belki yarı zamanlı bambaşka bir iş… Önemli olan “hareket halinde” kalman. Küçük adımlar bile zihnini inanılmaz rahatlatıyor. ✨

İstersen bana bölümünü, ne yapmak istediğini yaz; birlikte hangi alanlarda şansını deneyebileceğini, hangi gönüllü ağlara bakabileceğini konuşalım. Gerçekten yalnız değilsin, şu an seninle aynı duyguda olan binlerce kadın var ve hepimiz yavaş yavaş birbirimizi yukarı çekiyoruz. Sen de onlardan birisin, unutma. 💜

Kendini suçlama, sistemin yükünü kendi omuzlarına alma. Sen değerlisin, diploman da emeğin de boşa gitmeyecek, sadece yol biraz dolambaçlı. Ama o yolda yürürken sen zaten güçleniyorsun. ✨ #BirAdımÖne