Mezuna kalmak ve insanları nasıl takmayabilirim?

bir türlü herkesin hayat mücadelesinin farklı olduğunu kafama sokamıyorum kendi iyi yanlarımı göremiyorum. lisede pandemi ve türlü olaylar derken eskisi gibi derslerim iyi olamadı temel atamadım. 1 sene mezuna kaldım bu yıl temelimi sağlamlaştırdım geçen senenin üstüne bilgi birikimi ekledim ama yine de hedefim tutmayacak. bana kalırsa bu hayat benim, zor da olsa bir sene daha mezuna kalıp o hayale ulaşmak istiyorum ama dilim aksini söylese de insanları takıyorum. mezunluk olayını aileme anlattım onlar bile kimseyi takmadıklarını kimseye hesap vermek zorunda olmadığımı söylediler bilmiyorum şaşkınım nasıl böyle olabilir bu kafa yapısı neden bende yok ne ara bu kadar insanları umursar oldum... benim kafamda komşumuzun kaç puan aldın bu sene de gitmeyecek misin diye darlamaları, üniversiteye giden arkadaşlarımın bu sene de tercih yapmasam hakkımda düşünecekleri, anneanne dede gibi yakın aile büyüklerimin beni başarısız işe yaramaz olarak göreceği gibi türlü fikirler var baktıgın zaman dedem anneannem uni okumamış şimdiki sınavdan sistemden bihaber beni eleştirse nolur eleştirmese nolur? komşum dedikodumu etse nolur yaşı kaç benim yaşım kaç bana ne.. arkadaşım kuzenim üniversiteye gitmiş olsa hakkımda kötü düşünse ne olur alanlarımız farklı, yılda kaç kere görüşüyoruz da hayatım hakkındaki fikrini takayım? ama takıyorum. fırsatlarımız, yaşadıklarımız kişiliklerimiz farklı bile olsa birilerinin hakkımdaki fikri acaba ne sorusu aklımdan çıkmıyor. nasıl kurtulabilirim bana bakış açısı kazandıracak bi şeyler söylemek isterseniz çok açığım ihtiyacım var