Çocukluğumu özledim.. Okula beraber yürüdüğüm arkadaşlarımı, Okul dönüşü parktaki oyunlarımızı, Yaprak ve çamurdan sardığımız sarmaları, Tebeşirle ağaçları rengarenk boyamayı, Derslerimu çabucak bitirip cizgifilm seyretmeyi, Dedemin kucağında masal dinlemeyi, Istisnasız her haftasonu başarısız olduğum annemi ikna cabalarından sonra babamdan kopardığım izinle en yakın arkadaşımda gecelemeyi (o artık evli ve uzaklarda:( ), Hayatın tadı olduğu, birlikte güldüğüm insanları özledim. Ve daha sayamadıklarım..
Özlemek güzeldir 🙃 Özleyebildiklerimiz için de şükür..
Teyzemin bezden diktiği bir tavşanım vardı, en özlediğim oyuncağım o. Ne oldu ona çok merak ediyorum ve bu tür sorular sorulduğunda aklıma ilk o geliyor. bir de ilk okuldayken izlediğim çizgi filmleri çok özledim; Şeker Kız Candy, Ay Savaşçısı, Pokemon. Sonra Ozmo'yu özledim İngilizce'min temelini ona borçluyum :D Power Rangers'ı özledim. Son olarak Rosalinda :) lanet olası diziyi izledik aşk acısını ufacıkken öğrendik :D
Çocuk olmayı, kormayı, sevinmeyi, ağlamayı, dünyanın çooookbüyük bir yer olduğunu sanmayı, baharda çağla bahçelerine dalmayı, top bulamayıp bulduğumuz tenekeyle maç yapmayı, koşturmaktan terleyip eve gitmeye üşenip annemden su istemeyi...
En İyi Cevaplar