Aileme yakın olamıyorum?

Hepsini seviyorum ama hiç birine yakın olamıyorum. Annem üniversitede evime geldi 1 hafta kalmaya ve git dedim kadına resmen, gitmesi için elimden geleni yaptım yalanlar söyledim. Vicdanım beni mahvediyor. Nasıl bir evlat oldum bilmiyorum. Çok canım yanıyor ama elimde değil affedemiyorum. Bana söylediklerini, bana yaşattıklarını. Babam; onu da affedemiyorum bana gelmedi. Bana doğru düzgün baba olmadı. Alllah kahretsin ya kafayı yemek üzereyim. Ben mi nankörüm olanları göremiyorum yoksa gerçekten herşey bu kadar kötü mü anlamıyorum. Abim vardı bir bakışına korkardım onun, beni ilk dövdüğünde bütün korkum gitti sevgim gitti. Affedemiyorum napıcam ben. Onlara birşey olsa dayanamam hiç birine bir şey olmasın ama yapamıyorum yakın da davranamıyorum. İçim yanıyor anneme yakın olamadıkça ama en ufak lafı batıyor bana