Yalnızlık kader midir yoksa tercih mi?

Yanlızlığı fiziksel ve ruhsal olarak irdelemek gerekir. Bir birey fiziksel bir yanlızlık yasıyorsa bu bireyin anti sosyal olmasından veya iletişim kabiliyetlerini yeteri kadar geliştirememesinden kaynaklanmaktıdır. Zira insanların iletişim ve sohbet kurgularına baktığımızda karşıda ki insanların frekansını yakalayamamaları bireyin sosyal yaşantıdan soyutlanmış bir hayat sürmelerinden kaynaklanmaktadır. Diğer taraftan ruhi bir yanlızlık ise depresif dönemler haricinde kişinin kendi tabu ve sırnırlarını aşamadığı zamanlarda belirginleşir akabinde fiziksel bir yanlızlık ile kendisini tamamlar. Temelde ise hiç bir insan yanlızlığa mahkum bir şekilde yeretılmamıştır. Kader gibi dogmatik kavramlara sığınırcasına yanlızlığı bahanelere sığındırmak bireylerin bilinç yapıları ile alakadardır.

Her şeyin ötesinde bir çok sorun gibi yanlızlık kavramının aşılmasındada kişilerin öz güvenleri çok önemlidir. Kendine güven sorununu aşmış ve karakterize bir şekilde yaşam hayat ve beklenti sınırları belirlemiş insanların bu sorunları yaşamadıklarını gördüğümüz zaman yanlızlığın bir kader olmadığı ve kendi yarattığımız biz sürecin meyvesi olduğunu görürüz.

Son olarak BACON un bir sözünü hatırlatmak isteri.

Göğüsündeki zincirleri birden bire kırıp aynı zamanda sızlanmayı kesen insan ruhunun en büyük kurtarıcısıdır.

Toplum içerisine karışmakta yalınızlığını almıyor ki insanın,mesela ben evimde yalnız kalmayı seviyorum,dışarı çıktığımda genellikle yalnız yürümeyi seviyorum beni yapmak istemediğim bir işe zorlayan kimse yok,özgürlüğümü kısıtlayan..Kader değil,kader dediğin insanoğlunun tercihleri toplamıdır.