Yalnızlık kader mi yoksa tercih midir?

Babam bile beni sevmiyor. Şu hayatta bı insna babasından bile sevgi bulamiyosa daha başka kimden bulabilir?

Ailem beni mecbur çocukları olduğum için sevmeye mecbur gibi davranıyor yoksa çoktan kovmuslardi evden

Bulamıyorum. O yüzden yakiniyorum. Tek istediğim şey birinin beni sevmesi o kadar

Ne terbiyesizliğmii gördün?

Ya benim sorunum çevre falan değil. Genel olarak insanlarla kaynasamiyorum. İnsanlarin beni sevmesini acizligikmis gibi görüyorum çünkü sevgi görmedim. Sevilmeyi hak etmiyormuşum gibi geliyor bana. İçimde kocaman bir caresizlik var. Elimde olsa zaten bu soruyu sormam ama elimde değil.

Hiçbir şey. Sadece sevilmeyi hak etmediğimi dusunuyorum. Bu yaşıma kadar kimse benim sorunlarımı dinelmeye çalışmadı hep yargiladilar beni. Hep sevilen insanlara imrenerek bakardım. Ama hiçbir zaman sevilen olmadım. Küçükken herkesin bana düşman olduğunu zannederdim. Çünkü herkes düşman gibi davranırdı.

Kendime değer veriyorum ki sorunumun cevabini araştırıyorum. Benim istediğim herkesin beni sevmesi değer vermesi değil aslında. İstediğin tek şey 80 milyonluk şu nüfusta birileri tarafından sevilmek. Dost arkadaş olmak. Derdim olduğu zaman ona anlatabilmek. Birlikte uUluo birlikte ağlamak. Cinsiyet farketmeksizin birisini yanımda hissetmek istiyorum. O da olmuyor defalarca denedim çabaladım. Olmuyor kendinlmi sorguluyorum cevabını bulamıyorum.

Düşündüm. Ama içimde hep yargılanma korkusu var. Suclanma korkusu var. O yüzden çekindim. Belki yanlış düşünüyorum ama ben öyle olacağına inanıyorum. Hiçbir suçum olmamasına rağmen yargılanmaktan çekiniyorum.

Bunun anormal olduğunun farkındayım. Beni bu duruma getiren de bu tabularim. Mesela biriyle arkadaş olmaya çalışıyorum
Sürekli kendimi sevdirmeye çalışıyorum. Ama belli bir zaman sonra bağlar kopuyor. Yine yalnız kalıyorum. Bir arkadaşa sahip olmak için neler neler yapmazdım... Sadece bir arkadaş için. Ben adım atıyorum ama karşılık yok. Bu döngü sayesinde bu haldeyim.