Bomboş yaşıyorum şu an. Yalnız, bıkkın, kırgın. Daha çocukken ölmeyi istiyordum, büyüdüm ve değişen hiçbir şey olmadı?

Bende senin gibiydim, doğduğum yerden uzaklaşıp dağ başı bir yere taşındık, babamın hatası yüzünden. Tek hata her şeyi doğuruyor, psikolojim orada bozuldu baba sevgisi olsun, çekingenliğim, sessiz oluşum... Şu anda yaşıyorum herkes benim içe kapanık olduğumu tipime bakarak anlıyor, eskisi kadar aldırış etmiyorum, dayak bile yedim lanet olası okulda, arkadaşım çevrem olmadı tamamen yanlızdım ağlıyordum üzülüyordum meğersem ben olgunlaşıp büyümüşüm bunu da anladım. Şu an nasılım diye sorarsan şu an mutluyum sana nedenlerini söyliyim
-kötü şeyler yaşasakta iyi şeyler de vardır mesela anne, kardeş, sağlığım, evim, odam vs. Allahın verdiği güzel nimetler
-benden daha kötü olaylar yaşayan ve hala cebelleşen insanlarda var
-ben o dağdan uzaklaştım artık yeni hayatım yeni ortamım oldu
Doğruyu söylemek gerekirse lokasyon değiştiği zaman insana iyi geliyor ama yaşadığım anların izi hala var, yaram kanamıyor ama izi var hala ve ben biliyorum herkes hak ettiğini yaşayacaktır. Allaha bol bol dua et sen okumana bak hayallerinin peşinden git insanlara ihtiyacın olmasın insanlar kalleştir af edersin kadir kıymet bilmiyorlar. Son olarak şunu da unutma acı ama gerçek
-iyi insanlar yaşadığı olaylardan sonra ödül olarak karşına çıkar, hiç de çıkmayabilir, ahirette çıkar bu dünyada çıkmazsa.
Umarım bu yazım sana faydalk gelir.. Hakkında hayırlısı olsun.