Ölü gibi hissediyorum, yaşamın hiçbir anlamı yokmuş gibi?

Günlerdir ruh gibi dolanıyorum ortalıklarda. İnsanların yaptıkları anlamsız geliyor. Yemek yiyemiyorum, konuşamıyorum. Yaptığım tek şey insanlara bakıp kendimle konuşmak. Yoruldum. İnsanlara anlam veremiyorum, çocukken yaşadığım olayları unutamıyorum. Galiba bu yüzden insanlara olan nefretim. En yakınlarım bile beni bu denli hayal kırıklığına uğratınca kime nasıl güveneyim, kimi nasıl seveyim ki! Gece gürültüyle uyandığımdaki korkumu nasıl unutacağım, kardeşimin okuldan nefret etme sebebini? Bana sürekli garipsin, garipsin, garipsin diyorlar. Ben bu zamana kadar bunları kimseyle paylaşmadım. Yıllardır dostum olan insan bana neden eskisi gibi olmadığımı soruyor. Ne diyeyim? Aslında yıllardır o mutlu anlarına denk geldiğin ailedeki yaşananlar yüzünden mi diyeyim? Bak, hepsi yeni yeni ortaya çıkıyor bir bir. O umursamaz, hep mutlu dediğiniz insanın hayatı bir cehennemden farksız artık, yine! Her nefesinde ölüyor mu diyeyim? Her gün kalkıp sadece ailesini değil insanlığı sorgulamadan can çekişmeye başladı artık mı diyeyim? Diyemem.
Hiç olmadığım kadar kötüyüm, hiç olmadığım kadar yalnız.