Her acı zamanla unutuluyorsa çok sevdiklerimiz de geçmişte kalıyorsa bir gün; o halde insan neden unutmamak için direnir?

Asla ama aslaaa unutulmuyor, sadece alışıyorsun zamanla...
Sonra bir gün ansızın karşılaşınca bir bakmışsın ki, uyuyan güzel uyandı... Kalbin yana yana geçip gidersin... Başka çaren olmadığı için.

Kabullenmeyiş olmasın adı? Bizler yenilgiyi haz edemiyoruz bence!
Arada akla gelmesi iyi oluyor.. ince sızı olsada.. yaşandı bitti ışte;)

Ya ne yapsın insan, gelecek hayali kuramıyoruz çünkü yıkılır aman mazallah, geçmişte takılı yaşayamıyoruz o da acı verir. E bugünde yaşasak sadece de, ot gibi oluyor Peki ne yapalım?

Ben sevgilimi unutamıyodum ayrıldık 3 gün oldu ama olmadı delirdim hep ağladım psikolojim bozuldu ben normalde herşey yapan insandim o 3 gün boyunca hiç yemek yemedim içmedim su filan o yüzden benim aglayaşima dayanamayip geldi geri döndü

Neden unutulsun ki ben yaşadığım acıyı neden unutmak isteyeyim ki o yaşadığım acı bana tecrübe olarak dönecek, beni daha güçlü kılacak belki. Yani hayatta pozitif olduğu kadar negatifliklerde var neden yok sayayım.

Unutmamak icin direnmek degil de belli bir süre unutamayınca unutmayı unutmak gerceklesiyor

Her acı unutulmaz , sevdiklerimizi unutmamak için direniriz çünkü unutmak belki vefasızlik gibi gelir halbuki giden gitmiştir aslinda

Kımse umrumda degıl kı unutmak ıstemedıgım sadece ınsanların bana yaptıkları kotuluklerı unutursam kalbım yumuşar nefretım azalır ve aynı cehennemı tekrar yasarım

Unutulmaya değilse de herkes geri plana itilmeye mahkumdur

bubkisi ile alakalı değil. Bilinç kazanilmaya baslanildigindan itibaren yaşananlar unutulmaz. Sadece ya affedilir ya da affedilmez.

Bazı insanlar acı çekmeyi seviyor ve bundan haz alıyor.

O kadar kolay değil ki.. Bazı şeyler öyle bir işlemişki içimize söküp atamıyoruz...

unutmak imkansız ama acı zamanla hafifler ama sizi hep kalir

Unutmaya çalışmıyorum yaşadığım hiç bir şeyi. Böylesi daha iyi.

Unutamayacağı bir daha sevemeyeceği yanılgısına düştüğü için