Öfkeli insan öfkesini belli eder ve herkese duyurur, peki kırıldığında insan bunu belli etmeye neden gerek duymaz?

Öfke, insanların bilincinde olmadan gerçekleşen bir eylemdir. Elinde olmadan tepki verme gereği duyarlar.
Fakat kırgınlık öyle değil insan kırıldığı noktada "Artık anlatarak kırgınlığımın parçalarını bütünleştiremem en iyisi kırıldığı noktada kalsın parçalarım" diyerek bunu kendine aşılıyor.

Beni kırdıysa söylerim bunu ona. Sonra susar köşeme çekilirim beklerim neden beklersin diye sorarsan? beni kıran ve üzen insana öfkelene bilirim ve karşımdaki kişeye ağır laflar söylerim bu yüzden kırmamak için susmayı tercih ederim.

Öfke de içte patlayan bir güç vardır dışarıya çıkmak ister.
Kırgınlık ise kişiye göre değişen ama genellikle patlama ya da sessizlikte sonuçlanır neden dersen bana göre güçsüzlüktür kişi yorgundur

Kızgınlık anında dil susmak bilmiyor... Acısını çıkmayınca kızgınlık gitmiyor.

Kırgınlık ise kalbin derinliklerinde saklanmalı ki kimse bir daha aynı yerden kıramasın.

Kurabiye boğazımda kaldı.
Yutkunayım diye sıcak çayı diktim.
Ağzımın için komple yandı.
Yüzüm kızardı😡öfkelendim
Sonra yaprak test çözdüm.

Çünkü kırgınım onun fark etmesi gerekir benjm kirginligimi uzuntumu. ..

Aynen sözdeki gibi.. kırgınlık sessizdir.. öfke çabuk geçer ama kırılan kalp eskisi gibi olmaz..😪

çünkü kızmak sevgiyi unutturur, kırılmak sevgiyi sorgulatır.

ben kırıldığımda daha çok karşı taraftan bekliyorum anlasın diye sanırım bu yüzden sessiz kalıp susmam..

belki daha fazla kırılmamak içindir bir çeşit savunma

Kırgınlığımız güçsüz tarafımıza denk geldiğini düşündüğümüz için.

Belkide konuşursa daha çok kırılmak istemediğinden..

Karşımızdaki insanın anlamasını bekleriz çünkü, kırgınlık en kötü duygu olduğundan olsa gerek.

Çünkü bilselerde ilgilenmeyeceklerini hatalarını telefi etmeyeceklerini biliriz