Kendi varlığımdan utanıyorum resmen. Sanki yaşamayı haketmiyormuşum gibi hissediyorum.(Detayda yazdım) Ne yapmalıyım?

Bu durumun temelleri biraz da aile içindeki küçüklukten bu yana karşılaştığım muamelelerle atıldı.Özellikle babam benle konuşurken bir kız çocuğuyla konuşulmaması gereken şekillerde konuşuyordu. Sürekli uzayan bir çocuktum ve özellikle ergenlikteki gelişimimde özellikle fiziksel olarak aşağılayıcı ve rencide edici sözler söylüyordu kızdığı zaman. Fiziksel şiddet de uyguladı bir çok zaman. Ergenlikte uzun boylu olmaktan ve fiziksel gelişimimden nefret ettim resmen. Bir çok şeyi haketmediğimi söylerdi hep. Sen ne işe yararsın derdi. Şimdiye kadar bir sevgili edinmekten korkmam ve edinmememin sebebi şiddet görmekten ve aşağılanmaktan korkmam. Öyle ki bir çok zaman yemek yemeyi bile haketmediğimi düşünüyorum.
Kendi varlığımdan utanıyorum resmen. Sanki yaşamayı haketmiyormuşum gibi hissediyorum.(Detayda yazdım) Ne yapmalıyım?
Cevapla