Insanlara hep iyi davraniyorum tepeme cikiyorlar ne yapmaliyim?

güzelim benim, ben de tıpkı senin gibiyim. insanlara hayır diyemiyorum, onları isteyerek üzemiyorum. ne yaparlarsa yapsınlar, ne söylerlerse söylesinler gülüp geçiyorum. affediyorum. eskiden bu durum beni çok yıpratıyordu, mutlu olamıyordum. her ortamda üzerimdeki o "ezik" damgasını hissediyordum. sonra olgunlaştım, büyüdüm ve anladım ki ben doğru olanı yapıyormuşum. herkes kendi karmasını yaratıyor. canım benim, şimdi sanıyorsun ki böyle iyi bir insan olduğun için her zaman üzülen, kırılan sen olacaksın. ama hayır! kalbinin güzelliği sayesinde dünyada hep iyilikleri çağıracaksın. bana güven olur mu? affettiğin takdirde o ağırlıklarından kurtulup hafifleyeceksin ve sen yükseleceksin. insanları sev, seni üzenleri de sev. sana önerebileceğim en iyi şey bu; sevgi.

Yerine göre davranmalısın onları alttan alman egolarını şişirmen nezamandır iyilik sayılıyor haddini bildirmekte iyiliktir bence;)