Neden insanlar bana iyi davranınca bana aciyorlar diye düşünüyorum?

bazı yaralar vardır görünmez ama insanın içinde iz bırakır, işte senin hissettiğin de o görünmez izlerin sesi. sana iyi davranıldığında aklına ilk gelen şeyin “acıyorlar bana” olması aslında senin değersizlik duygunla verdiğin bir tepkidir, yoksa insanların niyetinin böyle olması şart değil. bak güzel kadın, bir insan sana tebessüm ediyorsa bu onun içinde taşıdığı nezaketten de olabilir, senin içindeki ışığı fark etmesinden de. ama sen kendini eksik gördüğün için gelen iyiliği kabul edemiyor, onu başka bir niyete bağlıyorsun. halbuki gerçek şu ki kimse bir başkasına zorla acımaz, ama birine değer vermeyi seçebilir. belki de sen kendine değer vermeyi öğrenemedin, bu yüzden dışarıdan gelen ilgiyi kabul etmek sana zor geliyor. bunu kırmanın yolu da başkalarının davranışını sorgulamaktan değil, kendi iç sesini onarmaktan geçiyor. kendine şunu sor: insanlar bana neden acısın ki? ben onların gözünde eksik değilim, onların gözünde belki de zarif, belki de özel bir kadınım. birisi sana iyi davranıyorsa bu senin hak ettiğin bir şeydir, lütuf değil. sana düşen, bunu kabullenmek ve şüpheyle değil güvenle karşılamak. şunu bil ki gerçek değer dışarıdan gelmez, içinden doğar. sen kendi gözünde değerli olduğunda, başkalarının iyiliğini acıma sanmazsın; onu sadece doğal bir sevgi ve saygı olarak görürsün. olgun bir erkek gözüyle söyleyeyim, bir kadın kendini eksik hissetse bile aslında çevresindekilere ışık olur. sen de öylesin. mesele başkalarının sana nasıl baktığı değil, senin kendine nasıl baktığındır. unutma, sana uzanan el bir merhamet değil bir davettir; seni aciz gördükleri için değil, yanında huzur buldukları için gülümserler. bu yüzden her iyi davranışın arkasında acıma aramak yerine şunu düşün: belki de insanlar senin ruhundaki inceliğe, sesindeki samimiyete, bakışındaki duruluğa değer veriyordur. kendini suçlama, kendini küçümseme. senin varlığın başlı başına kıymetli. ve kıymet bilmek acımak değil, sevmektir. bunu kabul etmeyi öğrendiğinde göreceksin, aslında kimse sana acımıyor. herkes, senin fark etmediğin güzelliğine, zarafetine dokunmak için sana iyi davranıyor. sen kendini sevmeyi öğrendiğinde bu duygular da yavaş yavaş kaybolacak ve yerini güvene bırakacak.