Babamı çok seviyorum ama?

Annemle babam hiç sevmezler birbirlerini. Kendimi bildim bileli hep kavga ederler. Her sabah annemin bağırışları, babamın kapıyı çarpıp gitmesiyle uyanıyorduk. Bazen annem bıçakla babamın üstüne yürürdü. Hep alttan alan taraf babam olmuştur. Neyseki üniversiteyi başka şehirde okuyoruz da biraz uzaklaştık o ortamdan. Ama tatilde gittiğimizde yine aynı sahnelerle karşılaşıyoruz. Aslında bence babam haklı olmasına rağmen hep annemin tarafında olmuşuz. Yani ben taraf tutmuyorum tabiki bu durumda. Ama annemin tarafındaymışız gibi görünüyorum. Babam çok sessiz biri. Biz bişey sormasak aylarca konuşmaz. Ama ben onu çoook seviyorum. Bugün kötü bir rüya gördüm. Kaç saattir ağlıyorum. Bir gün çok pişman olucam babama bir kez bile sarılmadım öpmedim diye. Ama yapamıyorum işte. Hep yabancı biri gibi hissediyorum. Tatilde eve gittiğimizde babam yaklaşıp öper hep bizi. Kokusunu aldığımda hep boynuna atlayıp sarılasım gelir ama yapamıyorum. Benim gibi hisseden varmı? Kimseye de anlatmam böyle şeyleri. Ama burda sorma cesareti buldum. Belki benimle aynı durumda olan vardır diye.