Kendi dünyamda yasiyorum?

Merhaba arkadaslar. Sizinle paylasmak istediğim bir derdim var. 18 yasindayim. Suana kadar nerden bakarsanız bakın kötü ne yasanabilirse coğunu yasadim. Babasız büyüdüm , hatta dayak yedim. 8. sınıfa giderken 1.57 boyunda 90 kilo bir kızdım. Bu yüzden cocukluğumdan beri defalarca kez dalga geçildim. Güzel arkadaslıklarım da oldu elbet ancak , çok küçük şeyleri bile kafaya takan biri olarak yasadığım kötü şeylerden daha cok etkilendim. Her sey cok daha iyi olsun diye 47 kiloya düstüm. 53 kiloyum şu an . Ancak öylesine etkilendim ki insanların sözlerinden ve platonik aşklarımdan ; hiçbir şey umursamaz oldum. Kendime bir dünya kurdum. Etrafımda herkesin giremeyeceği , ancak gelmek isteyen coğu kişiye en azından tanışma sansı verdiğim kapılarım var benim. Zor bir insan olduğumu söylerler cünkü bunları yasamaya öyle bir alıştım ki etrafıma üzgünken , sinirliyken hatta ağlamak üzereyken bile normal tepkiler göstermek yerine gülmeye başladım. Şu sürekli gülen kızlardan biriyim yani. Zaman içerisinde saçma sapan tepkilerim oluşmaya başladı bu nedenle dışarıdan saçmasapan biriymiscesine görünüyorum. Ask hayatim en fazla 3 gün daha sonra sıkılıyorum ve bırakıyorum. Yapamıyorum bu tarz şeyleri ben. Arkadaşlarıma göre duygusal da biriyim. Aslında şu 3 gün beni 1 ay etkiliyor ancak belli etmek istemiyorum. normal biri olarak saymıyorum kendimi. bu nedenle bence labali görünen sürekli gülen insanları önce anlamaya calisin. Etrafınızda böyle insanlar varsa eğer öyle cok sey yasamislardır ki...
peki sizce ne yapmalıyım?