Bazen bu dünyadan olmadığımı düşünüyorum kahroluyorum?

Arkadaşlar merhaba bu yazıyı 4 duvar arası odamdan yazıyorum. Dürüstlük, merhamet şükür sahibi bir insan bu hepimizin hayalindedir gözünüzede güzel gelmişse sizden iyisi yokturbelkide. İşi daim olan biri ise birde bu. Şükürle yaşar gider. Arkadaşlar bir çıkmazdayım nefes alamaıyorum.23 yaşındayım kendimi bildim bileli karşıma menfaatçi insanlar çıkıyor. İnançlı bir insanım doğrularım var ama buna başında saygı gösterenler son dk da yan çiziyorlar. Hayatıma kimi almaya kalktıysam ya az değer verdiğimde burnumdan getiriyor, ya da menfaatçi çıkıyor. Hiçmi allah korkusu insan kalmadı. İş hayatımda ne zaman bir işe girsem ya patron yanaşmaya çalışıyor yüz vermeyince iş yıkıyor, ya kızlar çekemiyor ayağımı kaydırma çabaları iyi niyetim suistimal ediliyor. Lütfen bana bir akıl verin. hiç arkadaşım yok. Hakikatli bir dostum var oda uzakda nadir konuşabiliyoruz. Yoruldum hemde çok. Güzellik kar etmiyor, uzakdan bana bakanlar elin ayağın düzgün iyi kızsın senin gibi biri olsa hayatımda diyor adım atıyor. yamukluğu o yapıyor. İnsanlar bu kadar acımasızmı oldu kardeşler napmalı bilmiyorum. Şuanda odamda çaresizce sabahtan beri ağlıyorum. Patrona yüz vermedim diye sevmediğim işimden çıkarıldım bahaneler ile. Biirine şans verdim menfaatçi çıktı tanıdıgım gibi çıkmadı. Çok yalnız çok çaresizim. Allahımın bana imtihanı henüz bitmedimi bilmiyorum. BEN SADECE HUZUR İSTİYORUM. huzuru öyle özledim ki. Hatalarla bir ilişkiye başlamak istemiyorum. Karşıma adam akıllı gönlüme yatan bir insan hiç çıkmadı. Sadakatliyim, çok dürüstüm diyemi oluyor fedakarım diyemi bilmiyorum. güzellik de yetmiyo. Peki bu kadar yalnızlıkdan feryat eden insan neden birbirlerinden habersiz. İş hayatı neden çakallarla dolu. Nasıl bir türkiye oluyor. Artık bu dünyadan umudumu kestim. sizlerin fikirleri önemli çaresiz ve gözüm yaşlıyım şu an . napıcamı bilmiyorum?