Çok değiştim, kendimi tanıyamıyorum, yardım?

Son 2 yılda kendi çapımda yaşayabileceğim en büyük değişikleri geçirdim. Namaz falan kılardım, erkeklere bakmazdım. Şimdi ise babamın yanında kesiyorum herkesi. Aynı anda iki üç kişiyi idare ediyorum. Önceden bağırıp çağırırdım, en küçük bir şeye sinirlenirdim, şimdi hiçbir şeye kızmıyorum, çok aşırı sakinleştim. Sevdiğim çocukla öpüşmeye ve biraz ilerisine kadar yaşıyorum. Bunun getireceği kötü şeyleri düşünemiyorum. Geçmişi sürekli unutma çabam var. Geçmişimdeki herkesi sildim, kimseyle konuşmuyorum. Canım yanıyor bazen. İstediğim insanı kırabiliyorum. İnsanların duygularıyla oynamak çok hoşuma gidiyor. Umut verip geri alıyorum falan. İnsanlara sürekli hayat hakkında nasihat ediyorum. Kimseye güvenmiyorum. Yüzlerine de söylüyorum. Bütün bunların yanında her zaman kahkaha atarım. Her zaman gülümserim. Hiçbir derdimi takmam. Yaşacağım varmış derim. Dışarıdan gören derdimin olduğunu asla düşünmez. Ne bileyim ben böyle değildim. Erkek ilişkilerine dikkat eder, insanları önemser, kötü şeylerden uzak kalırdım. Sosyal biriydim. Karakterim bile değişti. Kötü şeyleri sever oldum. Küfreder oldum. Kırıcı biri oldum. Erkek ilişkileri kötü bitecek biliyorum ama kendimi durdurmak istemiyorum. Bir erkeğin gözüne bakmaya utanırdım oysaki. Eski hayatıma, en azından o duyarlı, hassas, duygusal, utangaç, sevimli kız hallerime dönmek istiyorum. Ne yapmalıyım, yardım?