Delikleri görünce neden böyle oluyorum?

Normal de delik görünce pek bir şey olmuyor aslında. Mesela göbek değiliği , burun deliği falan. Ama birden fazla bir yerde delik varsa , ya da böyle bir şeyin üzerinde kabarcık ya da kabarcıklar varsa midem bulanıyor. Ağzımda kötü bir tat oluyor. Kusacakmış gibi oluyorum. Neredeyse nefes alamıyorum. Sürekli kaşınıyorum. Vücudumun her tarafı huylanıyor. 3 saniyeden fazla bakamıyorum bu tür nesnelere. Bugün babam mandalina almıştı. Mandalinanın birinde kırmızı böyle sivilce gibi iğrenç bir kabarcık , yuvarlak gibi bir şey vardı. Bakamadım. Mandalinan arka tarafını çevirdim. Kusacak gibi oldum. Sürekli kaşındım. Hatta hatırlayınca bile kötü oluyorum diyebilirim. Aklıma gelince bile bir felaket oluyorum. Nefes alamayacakmış gibi. Böyle pire varmışta üzerimde hart hart kaşınıyormuş gibi. Küçükkende hiç sevmezdim. Puantiyeli şeylere gıcık olurdum. Hiç hoşlanmazdım. Puantiyeye olan gıcıklığım geçti. Ama hala deliklere , böyle işte kabarcık gibi şeylere karşı çok kötü oluyorum.

Bu neden oluyor?

Psikoloğa gitmeliyim?

Nasıl geçer bu?