Ne çocukluk be gençlik ne üniversite (özellikle de üniversite) yaşayamadım. Sizce napmam lazım?

Ben çocukluğumu yaşayamadım. Oyun oynayanadjm. Ergenlik dönemi kabustu anlayan olmadı. Genç kız oldum gençliğimi yaşayamadım. Hep toplum baskısı yuzunden ailemde öyle davrandı. Kıs kısmını şunu bunu yapmaz falan. Tek hayalim üniversite hayaliydi. Dedi ki içimdeki çocukluğu ukte kalan gençliği burada yaşarım inşallah. Üniversitede okuyorum fakat 12 guz 12 bahar tane toplam 24 ders var bir senede. Ve çok ağır bolum. Diğer bölümlerin en fazla 6 dersi var bir donemde. Ve ben muğlada okuyorum. Milletin gunluk3 saatlik dersi varken benim 12 saat. Ve ben ne hayatımı yaşayabiliyorum ne gençliğimi. Hani bir insan zaten universitedede yaşayamazsa univ sonra hiç yaşayamaz. Çunku son öğrencilik hayatı ve her şey univ zamanınında oluyor. Çılgınlık, ozgurluk, delilik, buluşlar, gezmeler tozmalar. Ama ya ben hani nerde şansım? Yok. Tamam ben kaderime razı geldim kabullendim ama. Bu saatten sonra napabilirim. Son sınıfım derslerim ağır. Millet diğer bolumler ders sonrası Marmaris bodrum alıyorlar. Ben ise sadece okul yurt yurt okul. Çok sıkıldım. İleride kimse bana acımıcak. Bir akrabam vardı kadın evli. Ve kocası kadına sunu dedi. Babanın evinde gezseydin ben senle sen gez toz diye değil yuva kurmak için evlendim. Kusura bakma işim gücüm var dedi. Ve erkekler acımasız. Benim hayallerimi icşmde ukte kalsn şeyleri yapmaz. Babanın evinde yapsaydın der. Peki napmam lazım benim. Yani nasıl kurtarabilirim olayı. Bu saatten sonrada yapılabilcek ne var yani. Çok bunalımdayım? Son bişey Siz siz olun kızınızın hayatınızı yaşatın bir aile olarak..