Kendine acıyan tek canlı insandır, bu yüzden özgür değildir...

Acımak olumlu bir davranıştır bana göre.. Kalbi yumuşak tutar.. Yalnız ;

Acıma eylemini karşımızdakini veya kendimizi rencide edecek kadar, küçültecek kadar göstermemeliyiz.. Çünkü bu kalbin yumuşak yanını göstermez hiç bir zaman ve kibir yükler insanoğluna yada öyle anlamlandırır karşındaki.. İçsel olarak kendimizi şanslı sayma derecesinde de acı olmalı bu ve yönümüzü tayin etmede olumlu bir araç olarak kullanılmalı.. Örnekleri görerek kendini geliştirme manasında bir yön bu dediğim..

Birey güven olgusunu tam anlamıyla oturtabilirse, bence o zaman kendine acımayı kesecektir.. Veyahut; kendi ile kıyas yaptığı ne varsa onları daha alt seviyeye çekmek güven duygusunu yükseltecektir..

Özgürlük meselesi bence acımadan çok bireyin aklını aydınlatması ile ilgili, sorgulaması ile ilgili, eleştirel yaklaşması ile ilgili.. Nefrettir bizi kısıtlayan, bağımlı hale getiren dersen katılabilirim ama acıma duygusunun bireysel özgürlüğü kısıtlayıcı bir yanının olduğunu düşünmüyorum.. Nefret çok geniş bir duygu.. Yani her duygumuz onu tetikleyebilir.. Bunu sadece acıma duygusu ile kısıtlamak doğru olmaz sanki.. O zaman nefret diyebilir miyiz bizi bir şeylere bağımlı hale getiren ? Özgürlüğümüzü kısıtlayan ?

Acıma duygusunu hiç kaybetmemek dileği ile.. Kaybedersek makinelerden farkımız kalmayacak çünkü.. Onlardan ayrılabilmenin ölçütüdür bu duygu bana göre.. Robotların bütün vasıflarına sahibiz artık ve eğer, bu ve bunun gibi duyguları yitirmeye başlarsak bizim saf kan robot olmamız gecikmeyecek..

Ben kendine acıyan tek canlının insan olduğu gerçeğine takıldım.Yani bir caretta caretta'nın kendine acımadığını nereden bilebiliriz?250 yıl yaşayan bir kaplumbağanın "Ulan ölemedik gitti" demediğini ya da bir balinanın "yiyorum doymuyorum böyle beden olmaz olsun" demediğini nereden bilebiliriz.Bir teorim var.Her canlı kendine acıyordur.Kendine acıyor ki bir şeyleri değiştirmeye çalışıyor.Misal kelebekleri ele alalım.Larva halinde kendinden tiksinen canlımız kasar ve kelebeğe dönüşür.İribaşlıktan bunalan canlımız,kurbağa olarak hayatına yenilik katar.Acıyı evrime bağlayarak kafamın ne kadar güzel olduğu ayrıntısını geçersek eğer yazımı

Demir Ökçe'den bitirmek istiyorum.

"Nasıl düşünülebilirdi ki gelecek üç yüz yılın acı dolu,sapık gelişmesi bir üçüncü,bir dördüncü,bir beşinci devrimi zorunlu kılacak ve bunların hepsi son büyük direniş başarıya ulaşana kadar kan selleri içinde boğulacaktı

Demem odur ki,biz bu demir ökçe'nin altında öyle bir acı çekmeliyiz öyle bir ezilmeliyiz ki,ancak o zaman bireysel özgürlüğün öneminin farkına varırız.