İnsan korktukça tutsak, umut ettiğini kadar özgür müdür?

Takmıyorsan özgürsün benim kitabım da, kimseyi umursamamak, anlık yaşamak, sabahın yokmuşcasına yaşamak falan filan, bir şeyi istiyorsa umut etmeyi kesmek lazım ve sonuna kadar çabalamak lazım, her hangi bir şey olabilir umut her şey için yeterli değildir. Korktukça tutsak olursun o korktuğun şeylere, korkularının üzerine gitmek insanı mutlu eder.

Korktukça daha da beter bir hale geliyor. Bir çok insan tanıdım ve tanımaya da devam ediyorum. Ne kadar çok insanla muhatap olursam o kadar gelişeceğimi biliyorum.
İnsanların çoğunda gördüğüm bir şey korku içinde yaşamaları ve bu öyle bir duygu ki insan çıktığını zannettikçe çikmiyor, haps oluyor. Birçok kişisel gelişim üzerine insanlar eğitimler veriyorlar deneyimlediğim en önemli şey birçok insan kendine kendinden kaçmak için yeni bir idol bulup ona inanıyor. Bir başkasını umutsuzca yücelten tek canlı türü biziz.
Umut kelimesi de doğru değil inanmak özgürleştiriyor ve neye inandığında çok önemli. Eğer zihnin başarısızlığa kodlanmışsa o başarısızlığı yaşıyorsun. Büyük resmi görmeyi seçmediğin sürece, yani içinde bulunduğun durumun üstüne çıkmadıkçs o başarısızlığı bitiremiyorsun, bitmiyor.

İnsan, korkularının zincirleriyle sınırlıysa, umutları bir tür özgürlük olabilir.

Fakat asıl özgürlük, korkularını tanımak ve onlarla barış yapabilmekte yatar.

Yani umut, özgürlüğün sadece bir yansımasıdır, gerçek özgürlük ise içsel bir huzurun ve kabullenmenin derinliğinde gizlidir.

Aynen öyledir korktukça geri adım atarız hareketlerimizi kısıtlarız yani buda kendimizi hapis etmemize sebep olur ama hem umut hem cesaret olursa gider insan istediği şeylerin olacağı umuduyla ve hayaliyle adım atar buda özgürlüğü getirir