Delirdiğimi hissediyorum ne yapacağım, nasıl kurtulacağım?

Son bir kaç aydır öyle bir boşluktayım ki, yaşadıklarım, hislerim beynimin içinde dalgalanıyor ama bedenim zihnimin aksine ruhsuz. Ne doğru dürüst yemek yiyor ne de uyuyabiliyorum. Kimseyle konuşmak istemiyorum, kimseyle aynı ortamda bulunmak dahi istemiyorum.

Bu depresyon değil, bu bir dönem değil. Zamanla geçmeyecek. Kimse yardım edemeyecek. Ölüm gözüme o kadar tatlı geliyor ki. Fakat arkamda bırakacağım şeyler beni durduruyor. Her ne kadar dağınık da olsa bir ailem var. Beni sevdiklerine inandığım insanlar var.

Ne yapacağımı bilmiyorum. Bu şekilde 'yaşamak' istemiyorum. Ölümden korkmuyorum fakat annemi öldürmekten korkuyorum. Çünkü biliyorum ki ben bunu yaparsam bir daha asla toparlanamaz.

Çok zor dönemler geçirdik, çok şey atlattık fakat ben atlatabildiğim konusunda o kadar da emin değilim. Bir uzmanla görüşsem hiç bir şey değişmeyecek. Onlara yalan söylerim. Çünkü kendimden bile sakındığım gerçeklerim var. Belki bir umut, birinin yardımı dokunur diye yazıyorum bunları buraya. Belki tek bir kelime dahi beni bazı şeyleri düşünmeye itebilir. Bunu anlayan kadar anlamayanlar da olacaktır. Fakat benim de içimde yaşadığım umutsuzluk kadar umutlarım da var.