Güven veren insanlar bizi huzurlu hissettirmiyor mu?

Aslında hissettiğimiz şey huzurdan çok daha derin bir şey: Zihinsel bir eve dönüş hissi.
Güven veren insanların yanında kelimelerimizi seçmek, maskeler takmak ya da tetikte beklemek zorunda kalmayız. Dünyaya karşı kuşandığımız tüm o görünmez zırhlar, onların alanına girdiğimizde kendiliğinden erir. Çünkü biliriz ki orada yargılanmayacağız, olduğumuz gibi ve eksiksiz kabul edileceğiz.
Bu yüzden onların varlığı bizi sadece rahatlatmaz; zihnimizdeki gürültüyü susturur. Yanlarında içsel bir hafiflik ve zamansızlık hissederiz. İşte bu yüzden güven, insan ruhuna verilebilecek en asil, en sessiz lütuftur.

Güven duygusunu sadece dışarıdaki kişilere bağlayıp onlardan huzur beklemeyi doğru bulmuyorum. Hayatta asıl rahatlık insanın kendi ayakları üzerinde durabilmesidir. Çevrendekilere bu derece bel bağlarsan en ufak bir sarsıntıda hayal kırıklığı yaşarsın. Tabii ki dürüst ve tutarlı kişilerin varlığı güzel bir detaydır fakat bu durum odağa konmamalıdır. Kararlı biri başkalarının vereceği rahatlığa muhtaç kalmaz. Önemli olan çevreye bağımlı olmadan kendi sakinliğini yaratabilmektir...

Arkadaşlarımın çevresindeki onlara tuhaf gelen o birey benim, ücretli danışmanlık veriyorum hepsine jsfhsf
Güler yüzlü olmak bulaşıcıdır.

Her ne olursa olsun pozitif olmayı öğrenmeli insan. Aksi halde dünya çekilecek bir yer değil